OIKOXENAGOS.GR
ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΣΗ - ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ - ΟΡΝΙΘΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ - ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. ECOTOURS IN GREECE - BIRDWATCHING - HIKING - EXPLORE GREEK WETLANDS & MOUNTAINS

Επιστημονικές μελέτες - εργασίες της Θ. Νασοπούλου/

Scientific studies by Th.Nasopoulou:


Lake Koronia and Lake Volvi. A Cry for Help.  British Hellenic Magazine (2008)


Evaluation of bird species populations, in the Ramsar Wetland of the Lakes Koronia & Volvi in Northern Greece. Literature Review. University of Plymouth, UK (2005)


Is climate stability a requirement for biodiversity? University of Plymouth, UK (2004)


Every aspect of the assessment of biodiversity is controversial. University of Plymouth, UK (2004)


Population Viability Analysis. University of Plymouth,UK (2004)


The Pinacae family and Pinus halepensis M. University of Plymouth, UK (2004)


Ants and the promotion of rainforest biodiversity. University of Plymouth, UK (2004)



Αρθρα & Δημοσιεύεσεις της Θέμιδας Νασοπούλου  (Ξεναγού Εθνικών Δρυμών – Υγροτόπων):

  
  1. «Μεθάει η ομορφιά των Πρεσπών», Εφημερίδα της ΣΤ΄ Κυνηγετικής Ομοσπονδίας  Μακεδονίας - Θράκης: Περιβάλλον και Κυνήγι. Αρ. Φύλλου 4,   σελ.: 6, Αυγ. - Σεπτ - Οκτ. 1996.
  2. «Λύκος ο κοινός (Canis lupus): Ένα αμφιλεγόμενο ζώο». Περιοδικό: Κυνηγός και Φύση. Τεύχος 25,  σελ.: 34-35, Οκτ. -Νοεμ. 1996.
  3. «Εθνικός Δρυμός Πρεσπών: Ένας κρυμμένος θησαυρός». Περιοδικό: Κυνηγός και Φύση. Τεύχος 25, σελ.: 34-35,  Οκτ. -Νοεμ. 1996.
  4. «Λύκος ο κοινός (Canis lupus): Άνθρωπος και λύκος : μία σχέση μίσους, ζήλιας αλλά και θαυμασμού». Περιοδικό: Κυνηγός και Φύση. Τεύχος 26, σελ.: 34-35,    Δεκ.’96 -Ιαν.’97.
  5. «Λύκος ο κοινός (Canis lupus): Η κυνηγετική τεχνική του Λύκου» Περιοδικό: Κυνηγός και Φύση. Τεύχος 27,  σελ.: 90,  Φεβ. 1997.
  6. «Το Λευκοχώρι προσφέρεται για τον ιππικό τουρισμό». Εφημερίδα: Μακεδονία, Αρ. φύλλου 19, σελ.: 20, 2  Μαρτίου 1997.
  7. «Νυμφαίο: Η ανάσα του Χειμώνα». Περιοδικό: Κυνηγός και Φύση. Τεύχος 30,σελ.:34-35,Μάιος 1997.
  8. «Ο τελευταίος Σαμουράι: Ιαπωνικός Ακίτα». Περιοδικό: Το  Βλέμμα. Τεύχος 3,  σελ.: 22-31, Φεβρ.-Μάρτ. 1998.
  9. «Αρκτούρος: Φύλακας σε ουρανό και γη»( Οδοιπορικό). Περιοδικό: Το  Βλέμμα. Τεύχος 4,  σελ.: 92-97,  Απρ. - Μάιος 1998.
  10. «Rottweiler: Κάποιος να σας προσέχει».  Περιοδικό: Το  Βλέμμα. Τεύχος 5,  σελ.: 30-39,  Ιούν. -Ιούλ. 1998.
  11. «Πήλιο: Το απέραντο ... πράσινο» ( Οδοιπορικό). Περιοδικό:  Το  Βλέμμα. Τεύχος 6,  σελ.: 70-74,  Σεπ.  - Οκτ. 1998.
  12. «Alaskan malamute: Ο λύκος του κινηματογράφου». Περιοδικό: Το Βλέμμα. Τεύχος 6,  σελ.: 33-41, Σεπ.  - Οκτ. 1998.
  13. «Πιέρια Όρη: Το βασίλειο του Ξένιου Διός» (Οδοιπορικό). Περιοδικό: Το  Βλέμμα. Τεύχος 7,  σελ.: 70-74, Νοεμ. - Δεκ. 1998.
  14. «Κερκίνη: Ταξίδι στη χώρα των πουλιών» (Οδοιπορικό). Περιοδικό:  Το  Βλέμμα. Τεύχος 8,  σελ.: 68-72,  Ιαν. - Φεβ. 1999.
  15. «Λαϊλιάς Σερρών: Η γοητεία του λευκού» (Οδοιπορικό).  Περιοδικό:  Το  Βλέμμα. Τεύχος 9,  σελ.: 68-72,  Μαρ.  - Απρ. 1999.
  16. «Το Κεφαλούδι». Περιοδικό: Το  Υδρόβιο Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης.  Τεύχος 3,  σελ.: 4-5, Φθινόπωρο-  Χειμώνας  1998.
  17. «Λιμνοθάλασσα  Κοτύχι - Δάσος Στροφυλιάς: Παιχνίδι εικόνων και χρωμάτων»     (Οδοιπορικό). Περιοδικό: Το  Βλέμμα. Τεύχος 10,  σελ.: 70-74, Μάιος.-Ιούν.1999.
  18. «Ορεινή Χαλκιδική: Πηγή ανεξάντλητων συγκινήσεων» (Οδοιπορικό).   Περιοδικό:  Το  Βλέμμα. Τεύχος 11,  σελ.: 52- 56,      Σεπτ.  - Οκτ.  1999.
  19. «Τμήμα Κτηνιατρικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης»      Περιοδικό:  Το  Βλέμμα. Τεύχος 12,  σελ.: 46-50,  Νοέμ.  - Δεκ. 1999.
  20. «Καταγραφές Ορνιθοπανίδας στον Υγρότοπο Κορώνειας – Βόλβης». Περιοδικό:  Το Υδρόβιο Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης, Τεύχος 5,  σελ.: 4-5, Φθινόπωρο-  Χειμώνας  1999.
  21. «Χριστουγεννιάτικη συναυλία για την ενίσχυση του “Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων». Περιοδικό:  Το Βλέμμα. Τεύχος 13, σελ.: 104, Ιαν.- Φεβ. 2000.
  22. «Οδοιπορικό στη Νάουσα». Περιοδικό: Το Βλέμμα. Τεύχος 14, σελ.: 46-50, Μαρ.- Απρ. 2000.
  23. «Οδοιπορικό στη Βόρεια Εύβοια» Περιοδικό:  Το Βλέμμα. Τεύχος 16, σελ.: 50-54, Ιουλ.- Αυγ. 2000.
  24. «Μαυροπελαργοί στη Λίμνη Βόλβη». Περιοδικό:  Το Υδρόβιο. Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης.  Τεύχος 6,  σελ.: 6, Καλοκαίρι 2000.
  25. «Επιτυχής η φύλαξη στη Βόλβη για παραβάσεις αλιείας». Περιοδικό:  Το Υδρόβιο. Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης.  Τεύχος 6,  σελ.: 6, Καλοκαίρι 2000.
  26. «Ιππικός Τουρισμός στο Λευκοχώρι» (Οδοιπορικό).Περιοδικό:  Το Βλέμμα. Τεύχος 17, σελ.: 56-60,  Σεπτ- Οκτωβ. 2000.
  27. «Οδοιπορικό στον Σπερχειό Ποταμό με τον Ιππικό Όμιλο Φθιώτιδας»(Οδοιπορικό). Περιοδικό: Το Βλέμμα. Τεύχος 18, σελ.: 62-65,  Νοέμ.- Δεκ.. 2000.
  28. «Το Περκί και οι προσπάθειες διατήρησης των πληθυσμών του στη Λίμνη Βόλβη». Περιοδικό:  Το Υδρόβιο. Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης.  Τεύχος 8,  σελ.: 5, Άνοιξη  2002.
  29. «Φωτογραφικό Λεύκωμα Υγροτόπου Κορώνειας – Βόλβης». Χρηματοδότηση:   Ευρωπαϊκή Ένωση - Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, Πρόγραμμα «Νεολαία», Δράση 3 , Πρωτοβουλίες Νέων. 100 Σελίδες, 143 φωτογραφίες, Θεσσαλονίκη 2003.
  30. «Οι δραστηριότητες του Κέντρου Πληροφόρησης». Περιοδικό: Το Υδρόβιο. Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης.  Τεύχος 9,  σελ.: 5, Χειμώνας 2004.
  31. «Εικόνες και Χρώματα του Υγροτόπου».Περιοδικό: Το Υδρόβιο. Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης.  Τεύχος 9,  σελ.: 6, Χειμώνας 2004.
  32. «Σέρρες: Το λευκό δάσος» Περιοδικό: ΓΕΩ Ελευθεροτυπίας. Τεύχος 197, Σάββατο  17 Ιανουαρίου 2004.
  33. Cryopreservation exercise report, MSc “Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, 10th November 2004.

  34. “Every aspect of the assessment of biological diversity is controversial”.Review this statement with particular emphasis on techniques for the measurement of diversity. (Essay) MSc “Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, 19th November 2004.
  35. “Ants and the promotion of rainforest biodiversity” (Presentation)  Themis Nasopoulou et al , MSc “Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, 3rd December 2004.

  36. Practical reports:analysis and interpretation of multivariate datasets, “MSc Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, 17th December 2004.

  37. Population Viability Analysis Report, MSc “Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, 17th December 2004.
  38. “The Pinaceae family and Pinus halepensis M.” ,Taxonomic Portfolio MSc “Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, 17th December 2004.

  39. Project Proposal : “Evaluation of bird species populations, in the Ramsar Wetland of the Lakes Koronia & Volvi in Northern Greece”, MSc “Biological Diversity” , University of Plymouth, United Kingdom, February 2005.

  40. Literature Review of the Research Project: “Evaluation of bird species populations, in the Ramsar Wetland of the Lakes Koronia & Volvi in Northern Greece”,  MSc “Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, February 2005.

  41. “Is climatic stability a requirement for high levels of biological diversity?”, (Essay) MSc “Biological Diversity”, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, 16th March 2005. 
  42. Μεταπτυχιακή Διπλωματική εργασία με θέμα: «Evaluation of waterbird populations, in the Ramsar Wetland of the Lakes Koronia & Volvi in Northern Greece», MSc Biological Diversity, School of Science, University of Plymouth, United Kingdom, November 2005.
  43. Σημειώσεις μαθήματος: «Βιολογία Οικολογία Άγριων Ζώων και Πτηνών για την ειδικότητα Επιμελητής -Ξεναγός Εθνικών Δρυμών & Χώρων Αναψυχής, Α΄,Β΄ Εξαμήνου, Θεωρία και Εργαστήριο για το  Κρατικό ΙΕΚ Λαγκαδά.
  44. Σημειώσεις μαθήματος «Θηραματική Διαχείριση» για το Β΄ Εξάμηνο της ειδικότητας : «Ειδικός Δασικής Προστασίας, για το Κρατικό ΙΕΚ Λαγκαδά.
  45. «Κυανή Ακτή: Πολυεθνική» Περιοδικό: Γεωτρόπιο της  Ελευθεροτυπίας. Τεύχος 433, Σάββατο  2 Αυγούστου 2008, Σελ.: 64-71. 
  46. «Όλυμπος οδηγός τσέπης», βιβλίο. (επιμέλεια κειμένου –φωτογραφίες). Έκδοση του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου, Λιτόχωρο 2008, σελίδες 64.
  47. Lake Koronia and Lake Volvi: A Cry for Help! (British Hellenic magazine) 07 Spring Issue 2008 Pages: 64-68.
  48. «Βιέννη η αυτοκρατορική» Ταξιδιωτικό. Εφημερίδα Καθημερινή, ένθετο Ταξίδια, Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2009, Σελ.:6-8.
 

 

 

 


 

 

 «Φωτογραφικό Λεύκωμα Υγροτόπου Κορώνειας – Βόλβης».

 

 Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, Πρόγραμμα «Νεολαία», Δράση 3,  Πρωτοβουλίες Νέων,  Θεσσαλονίκη 2003.

 

 Κείμενα Φωτογραφίες: Θέμιδα Νασοπούλου


 Σε μικρή απόσταση  από την πόλη της Θεσσαλονίκης, μόλις 12 και 39 χιλιόμετρα αντίστοιχα, βρίσκονται θρονιασμένες, οι λίμνες Κορώνεια και Βόλβη σ’ ένα επίμηκες τεκτονικό βύθισμα γης, διαχωρίζοντας τη χερσόνησο της Χαλκιδικής από τον κορμό της Μακεδονίας. Ένας υγρότοπος διεθνούς σημασίας της σύμβασης "Ραμσάρ" (Σύμβαση για τους Υγροτόπους Διεθνούς Σημασίας ως Ενδιαιτήματος για τα Υδρόβια Πτηνά) ο οποίος περιλαμβάνει το παραλίμνιο Δάσος της Απολλωνίας, το Αισθητικό Δάσος της Ρεντίνας και τα  Διατηρητέα Μνημεία της Φύσης τους  Πλατάνους Σχολαρίου και Απολλωνίας (Βήμα του Αποστόλου Παύλου).
 
Πρόκειται για ένα σπάνιο σύμπλεγμα οικοσυστημάτων με υδροχαρή δάση, καλαμώνες, υγρολίβαδα, λασποτόπια, λίμνες, ποτάμια, θαμνώνες και γεωργικές εκτάσεις που συγκροτούν έναν ενιαίο πολύ σημαντικό υγρότοπο, εκεί που άλλοτε, χιλιάδες  χρόνια πριν, δέσποζε η ενιαία λίμνη Μυγδονία, η οποία καταλάμβανε όλη τη λεκάνη της αρχαίας Μυγδονίας.

 Έντονες ανακατατάξεις όμως στο εσωτερικό της γης πριν από 100.000 χρόνια (η περιοχή είναι η πιο σεισμογενής σ’ ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα) ανάγκασαν τα νερά της Μυγδονίας να διοχετευτούν στη θάλασσα – μέσω του ποταμού Ρήχιου στα Στενά της Ρεντίνας– και να δημιουργηθούν στα βαθύτερα σημεία της μυγδονικής λεκάνης, απ’ όπου το νερό δεν μπορούσε να διαφύγει,  δύο λίμνες: η  Κορώνεια και  η Βόλβη.
 Σήμερα στη νότια όχθη της Βόλβης, βρίσκεται ένα από τα τελευταία εναπομείναντα παραλίμνια δάση της Ευρώπης: το  παραλίμνιο Δάσος της Απολλωνίας -το βασίλειο των γκρίζων ερωδιών- το οποίο έχει  τεράστια οικολογική αξία, αφού είναι η μοναδική περιοχή στην Ελλάδα που φιλοξενεί μεικτές αποικίες γκρίζων ερωδιών και λευκοπελαργών. Επιπλέον, εδώ απαντάται ο μοναδικός συνδυασμός σκλήθρου  και  λεύκας (φυτοκοινωνία Alnopopuletum).

 Ένα τοπίο ανυπέρβλητης φυσικής ομορφιάς.   Το κελάηδισμα των πουλιών, το αργό  και νωχελικό πέταγμα των ερωδιών, το κροτάλισμα των πελαργών κατά την ερωτοτροπία τους, οι μαζικοί ελιγμοί των ψαρονιών, οι ξαφνικές και  απότομες  στροφές των τρυγονιών,  το ζύγιασμα στον αέρα και η εφόρμηση του μικρού γερακιού, το ανέμελο πέταγμα της πεταλούδας και η παρουσία των υπεραιωνόβιων πλατάνων  με τα πολυάριθμα αναρριχητικά φυτά συνταιριασμένα με τους θάμνους και τα πολύχρωμα αγριολούλουδα,  είναι εικόνες καθημερινές, εδώ στο δάσος της Απολλωνίας, που εντυπωσιάζουν, καθηλώνουν και  μαγεύουν  ακόμη και των πιο απαιτητικό επισκέπτη!
 
Κατά το παρελθόν το δάσος εκτεινόταν σε έκταση 3.000 στρεμμάτων, αλλά υλοτομήθηκε ληστρικά για να αποδοθούν εκτάσεις στους γεωργούς. Έτσι σήμερα έχουν απομείνει μόλις 150 στρέμματα δάσους που τελευταία με προσπάθειες του ΥΠΕΧΩΔΕ, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Θεσσαλονίκης και της Αναπτυξιακής Εταιρίας Νομού Θεσσαλονίκης (ΑΝ.Ε.Θ) στο πλαίσιο της αποκατάστασης και ανάδειξης του δάσους της Απολλωνίας, γίνανε έργα, όχι μόνο για να σταματήσει η συρρίκνωσή του, αλλά και για να αυξηθεί η έκτασή του.
 
Ιδιαίτερη είναι η ομορφιά του Αισθητικού  Δάσους της Ρεντίνας ανατολικά της Βόλβης,  στις όχθες του Ρήχιου ποταμού που διαρρέει τα Στενά της Ρεντίνας και δημιουργεί ένα τοπίο σπάνιου φυσικού κάλλους που δικαιολογημένα ανακηρύχτηκε σε Αισθητικό Δάσος. Το στενό αυτό  πέρασμα που δημιουργούν οι παρυφές του Χολομώντα και των Κερδυλλίων   είναι επίσης γνωστό κι ως  Μακεδονικά Τέμπη.Το δάσος αυτό συγκροτείται από μεγάλα  πλατάνια(Platanus orientalis), κρανιές(Cornus mas), ιτιές(Salix sp.), φράξους(Fraxinus ornus), κισσούς (Hedera helix), λυγαριές (Vitex agnus-castus), ιππουρίδες(Equisetum telmateia), φτέρες (Pteridium aquilinum) και γαλατσίδες(Euphorbia sp.), είδη που παρουσιάζουν  ενδιαφέρον καθώς πολλά από αυτά χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα είτε για την παραγωγή φαρμάκων είτε για την κατασκευή διαφόρων αντικειμένων. Πιο συγκεκριμένα, κατά τον Παυσανία (3.13.5) ο Δούρειος Ίππος κατασκευάστηκε από ξύλο κρανιάς, ενώ ο Όμηρος αναφέρει ότι με τους κόκκινους  καρπούς της κρανιάς η Κίρκη τάισε τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του, όταν τους μεταμόρφωσε σε γουρούνια.Από τους φράξους φτιάχνανε κυνηγετικές λόγχες και πολεμικά ακόντια ενώ ο κισσός θεωρούνταν ιερό φυτό αλλά και πανάκεια για διάφορες ασθένειες. Μάλιστα οι αρχαίοι κατασκεύαζαν χρυσά στεφάνια με φύλλα σε σχήμα κισσού  για τη διακόσμηση αντικειμένων τα οποία προορίζονταν για τη λατρεία του Διόνυσου και του Βάκχου.

 Από την αρχαιότητα έως τα χρόνια της Τουρκοκρατίας η νευραλγική θέση  της περιοχής της Ρεντίνας είχε πολύ μεγάλη σημασία ως πέρασμα από την Κεντρική στην Ανατολική Μακεδονία και ως εμπόδιο στην κατάκτηση του χρυσοφόρου Παγγαίου και της Αμφίπολης.
 Στην κοιλάδα της Ρεντίνας λειτούργησε η φιλοσοφική σχολή του Αριστοτέλη. Ακόμη στα χρόνια της βασιλείας του Αρχέλαου φιλοξενήθηκε εδώ ο Ευριπίδης, ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο όταν κατασπαράχθηκε από τα σκυλιά του Αρχέλαου κατά τη διάρκεια ενός βασιλικού κυνηγιού.
 Αργότερα κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και επί εποχής  Ιουστινιανού  κτίζεται  τον 6ο αιώνα το Αρτεμίσιον Κάστρο, πιθανότατα από τον Βελισάριο, με ισχυρή οχύρωση του τείχους και οικισμό στη  θέση παλαιών ιερών της Αθηνάς και της Αρτέμιδος και φρουρίου ρωμαϊκών χρόνων. Στη νοτιοδυτική πλευρά χτίζεται υδατοδεξαμενή η οποία τροφοδοτούσε το κάστρο. Το κάστρο  αυτό είχε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία καθώς από εδώ μπορούσαν να ελέγχουν την αρχαία Εγνατία οδό (όπου σήμερα διέρχεται η εθνική οδός Θεσσαλονίκης –Καβάλας ) και αποτελούσε μία από τις μεγαλύτερες οδικές αρτηρίες της αρχαιότητας που συνέδεε την ανατολή με τη δύση.
 Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας το κάστρο καταλήφθηκε κι έτσι έπεσε ένα από τα οχυρά που προστάτευαν τη Θεσσαλονίκη.
 Σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να δει το μεγαλύτερο μέρος από τον περίβολο του τείχους, τις μεγάλες δεξαμενές νερού, τα ερείπια του κομψού ναού «Παλαιολογείον» και το μυστικό κλιμακοστάσιο που χρησίμευε ως δίοδος κρυφής διαφυγής από τον πύργο μέσα από τις υπόγειες δεξαμενές.
 Στην περιοχή σώζονται και άλλα πολλά ιστορικού, αρχαιολογικού και οικολογικού ενδιαφέροντος μνημεία όπως ο λίθινος  Βυζαντινός Πύργος του Αγίου Βασιλείου στις όχθες της Λίμνης Κορώνειας, πιθανόν κτίσμα της εποχής του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, και οι Πλάτανοι του Σχολαρίου που είναι το πρώτο Διατηρητέο Μνημείο της  Φύσης που ιδρύθηκε στην Ελλάδα(1975). Πρόκειται για δύο υπεραιωνόβια πλατάνια που βρίσκονται  ανάμεσα στις δύο λίμνες και πολύ κοντά στο χωριό Σχολάρι. Τα πλατάνια προστατεύονται  από την ελληνική νομοθεσία, λόγω της οικολογικής τους αξίας, καθώς στα κλαδιά τους φιλοξενούν πλήθος γκρίζων ερωδιών, αλλά και λόγω της ηλικίας τους και των πολύ μεγάλων διαστάσεών τους .
 Κατά τους Ρωμαϊκούς Χρόνους η περιοχή του Αγίου Βασιλείου βρισκόταν πάνω στο πέρασμα της Εγνατίας Οδού και ο ιστορικός  N.G.L Hammond τοποθετεί εδώ τη θέση mutatio Duodea τον πρώτο σταθμό της Εγνατίας από τη Θεσσαλονίκη. Ένας ακόμη σταθμός της Εγνατίας Οδού, το mansio Apollonia, σταθμός αλλαγής ίππων και τόπος ξεκούρασης των διερχόμενων της Εγνατίας Οδού, προσδιορίζεται από τον καθηγητή αρχαιολογίας κ. Νικόλαο Μουτσόπουλο στην Απολλωνία ή αλλιώς γνωστή κι ως Παζαρούδα (Γενή Παζάρ)  από τα μεγάλα παζάρια που γίνονταν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Την εμπορική δραστηριότητα του χωριού  θυμίζουν τα απομεινάρια των Οθωμανικών κτισμάτων όπως το λουτρό, το χάνι και το τζαμί κτισμένα τον 16ο αιώνα από το Μεγάλο Βεζύρι Sokolli Muhammad Pasha (1566-1574). Η ύπαρξη του συγκροτήματος συνηγορεί στις ιστορικές πληροφορίες για τη πυκνή εγκατάσταση των Τούρκων εποίκων στη γόνιμη και εύφορη κοιλάδα της Μυγδονίας.
 Πόλο προσέλκυσης επισκεπτών μπορούν να αποτελέσουν και οι θερμές πηγής του Λαγκαδά και της Βόλβης, οι οποίες ήταν γνωστές από την Εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και λειτουργούν έως σήμερα, συντηρώντας έτσι τη μοναδική μορφή τουρισμού που αναπτύχθηκε κατά το παρελθόν: τον ιαματικό τουρισμό.

 Στην  ευρύτερη περιοχή του υγροτόπου Κορώνειας – Βόλβης, όμως,  αυτά που αναδεικνύουν την περιοχή ως μία από τις σημαντικότερες υγροτοπικές περιοχές της χώρας μας είναι τα θαυμαστά είδη πανίδας και χλωρίδας που  έχουν καταγραφεί: 248 είδη πτηνών (58,3% του συνολικού αριθμού ειδών στην Ελλάδα και πάνω από 800 είδη φυτών. Από τα 248 είδη των φτερωτών επισκεπτών  που έχουν καταγραφεί, πολλά καταφθάνουν στον υγρότοπο για να διαχειμάσουν όπως οι τσικνόπαπιες (Aythya fuligula), οι κυνηγόπαπιες(Aythya ferina), οι πρασινοκεφαλόπαπιες(Anas platyrhynchos), οι χουλιαρόπαπιες(Anas clypeata), με σημαντικότερα είδη πάπιας την βαλτόπαπια(Aythya nyroca) και την ροπαλόπαπια(Netta rufina) που ανήκουν στα σπάνια και απειλούμενα είδη τα οποία προστατεύονται από Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Συμβάσεις, οι ασπρομετωπόχηνες(Anser albifrons), οι  σταχτόχηνες(Anser anser), οι βουβόκυκνοι(Cygnus olor), τα σκουφοβουτηχτάρια(Podiceps cristatus), τα μαυροβουτηχτάρια(Podiceps nigricollis) κ.α..
 Πηγή ζωής οι λίμνες Κορώνεια και Βόλβη καθώς εδώ βρίσκουν καταφύγιο και αναπαράγονται 106 είδη πτηνών όπως ο σταχτοτσικνιάς (Ardea cinerea), o πορφυροτσικνιάς(Ardea purpurea), o  λευκοτσικνιάς(Egretta garzetta), o   νυχτοκόρακας(Nycticorax nycticorax), o  μικροτσικνιάς (Ixobrychus minutus), o πελαργός(Ciconia ciconia), το νανοβουτηχτάρι (Tachybaptus ruficollis), η χαλκοκουρούνα(Coracias garrulus), o μελισσοφάγος(Merops apiaster), ο ποταμοσφυριχτής(Charadrius dubius), και ορισμένα είδη αρπαχτικών όπως ο κραυγαετός(Aquila pomarina), ο σταυραετός(Hieraaetus pennatus), ο καλαμόκιρκος(Circus aeroginosus), η αετογερακίνα(Buteo rufinus), το σαΐνι(Accipiter brevipes) κ.α.
 
Ανάμεσα στην πλούσια πτηνοπανίδα περιλαμβάνονται και τα διαβατικά, δηλαδή εκείνα που σταθμεύουν στις λίμνες για να τραφούν και να ξεκουραστούν κατά τη διάρκεια των μακρινών μεταναστευτικών τους ταξιδιών. Μερικά από αυτά είναι σπάνια ή  απειλούνται παγκοσμίως με εξαφάνιση όπως η χουλιαρομύτα(Platalea leucorodia), η χαλκόκοτα(Plegadis falcinellus), ο αργυροπελεκάνος και ο ροδοπελεκάνος(Pelecanus crispus και
Pelecanus onocrotalus),  ο πετρίτης( Falco peregrinus), ο ασπροπάρης(Neophron percnopterus) και το κομψότατο φοινικόπτερο(Phoenicopterus ruber)  περισσότερο γνωστό ως φλαμίγκο, του οποίου ο πληθυσμός σύμφωνα με καταμετρήσεις της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας στη Λίμνη Κορώνεια τον Οκτώβριο του 2000, ανερχόταν σε 11.750 άτομα – πληθυσμός που δεν έχει παρατηρηθεί  σε καμία άλλη περιοχή  της χώρας μας.
 

 Όσον αφορά τα θηλαστικά, αυτά φθάνουν τα 23 κι εδώ ανήκουν αρκετά συνηθισμένα είδη όπως η αλεπού (Vulpes vulpes), η νυφίτσα (Mustela nivalis), το κουνάβι(Martes foina), ο λαγός(Lepus europeus), ο σκίουρος(Sciurus vulgaris), αλλά και πολύ σημαντικά όπως τα «τρωτά» και «κινδυνεύοντα με εξαφάνιση», σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδος: βίδρα(Lutra lutra), λαγόγυρος(Citellus citellus),  τσακάλι(Canis aureus ),  ασβός(Meles meles) και αγριόγατα(Felis silvestris).

 

Από τον κόσμο των ψαριών τα 22 είδη που έχουν απομείνει  απαντώνται μόνο στη Λίμνη Βόλβη (Λίμνη Μπεσικίων επί τουρκοκρατίας) η οποία  θεωρείται η δεύτερη φυσική λίμνη της χώρας μας σε μέγεθος  (μετά την Τριχωνίδα) και  ευτυχώς,  δεν αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με την Λίμνη Κορώνεια.

 

Η Βόλβη βρίσκεται 39 χιλιόμετρα ανατολικά της Θεσσαλονίκης, σε υπερθαλάσσιο ύψος 37 μέτρα, έχει μέγιστο βάθος 18-20 μέτρα και έκταση 65000 στρέμματα περίπου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όσον αφορά τα είδη της ιχθυοπανίδας, παρουσιάζουν η λιπαριά (Alosa macedonica), η γελάρτζα (Chalcalburnus chalcoides macedonicus) και το λακόψαρο (Leuciscus cephalus macedonicus),  που είναι ενδημικά της Βόλβης, δηλαδή,  δεν ζούνε πουθενά αλλού στον κόσμο. Φυσικά, υπάρχουν και άλλα κοινότερα είδη όπως το γριβάδι ή κυπρίνος (Cyprinus carpio)-το πιο σημαντικό από οικονομικής άποψης είδος του γλυκού νερού-, η  πέρκα (Perca fluviatilis),το λεστί (Abramis brama), η τούρνα (Esox lucius), η πεταλούδα (Carassius auratus gibelio), το κουνοπόψαρο (Cambusia affinis) που είναι Αμερικάνικο είδος και εισήχθη στη χώρα μας για να συμβάλει στη  βιολογική καταπολέμηση των κουνουπιών καθώς τρέφεται με τις προνύμφες των εντόμων αυτών. Κατά αυτόν τον τρόπο,  συντελεί στον περιορισμό τους, χωρίς τη χρήση επικίνδυνων χημικών ουσιών.

 

Ο υγρότοπος των λιμνών Κορώνειας – Βόλβης παρουσιάζει μία πολύ πλούσια σε είδη χλωρίδα λόγω της γειτνίασης του με τα ορεινά συγκροτήματα του Χορτιάτη, Βερτίσκου, Χολομώντα και των Κερδυλλίων. Σε αυτό το πολυσχιδές ανάγλυφο και στους διαφορετικούς βιότοπους είναι δυνατόν ο επισκέπτης να συναντήσει από φυτά που απαντώνται σε υδάτινα οικοσυστήματα όπως η μικροσκοπική φακή του νερού(Lemna minor), το σπάνιο νεροκάστανο (Trapa natans) το οποίο ανήκει στα απειλούμενα φυτά της Ευρώπης, η ναϊάς η μικρή (Najas minor), ελόφυτα και υδροχαρή  όπως οι φραγμίτες (Phragmites sp.), τα τύφα (Typha sp.), οι ιτιές (Salix sp.) και οι ασημόλευκες (Populus alba), μέχρι  είδη που φύονται  στις πλαγιές των λόφων που στεφανώνουν τις λίμνες, όπως η ελιά (Olea europea var. sylvestris), το πουρνάρι (Quercus coccifera), ο άρκενθος (Juniperus oxycedrus), το ρείκι (Errica arborea), ο γαύρος (Caprinus orientalis), διάφορα είδη  βελανιδιάς (Quercus sp.), η καστανιά (Castanea sativa) και η οξιά (Fagus sylvatica). Όλα τα παραπάνω είδη  είναι  μερικά μόνο από τα είδη που συντέλεσαν στη δημιουργία αυτού του  μωσαϊκού βλάστησης.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι η περιοχή έχει συμπεριληφθεί στους 11 υγροτόπους Ραμσάρ της χώρας μας, έχει ανακηρυχτεί ως Εθνικό Πάρκο, προστατεύεται από τη Σύμβαση της Βαρκελώνης για την προστασία της Μεσογείου από τη ρύπανση, κι από τη Σύμβαση της Βέρνης για τη διατήρηση της Ευρωπαϊκής Άγριας Ζωής και των Φυσικών Βιοτόπων, καθώς κι από τη Σύμβαση της Βόννης για τη Διατήρηση των μεταναστευτικών ειδών Άγριων Ζώων. Επίσης, η περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως Περιοχή σημαντική για την Ορνιθοπανίδα με την Οδηγία 79/409 της Ε.Ε. και αποτελεί μέρος ενός δικτύου από Ειδικές Ζώνες Διατήρησης «Φύση 2000» με την κοινοτική οδηγία 92/43 για τη Διατήρηση των Φυσικών Οικοτόπων της Άγριας Πανίδας και Αυτοφυούς Χλωρίδας.

Πρόκειται επομένως  για έναν υγρότοπο πολύ μεγάλης αξίας, ο οποίος όμως τα τελευταία χρόνια απειλείται σοβαρά από τις ανεξέλεγκτες ανθρωπογενείς δραστηριότητες που έχουν ως μοναδικό σκοπό το άμεσο και γρήγορο κέρδος και που σε συνδυασμό με την παρατεταμένη ανομβρία διατάραξαν την οικολογική του ισορροπία.

 

Λίμνη Κορώνεια: "Η Καλλονή που αργοπεθαίνει!"

Ιδιαίτερα εμφανή, βέβαια, τα σημάδια της καταστροφής, ήταν στην περίπτωση της Λίμνης Κορώνειας (η μικρότερη λίμνη από τις δύο) που είναι γνωστή και ως Λίμνη Λαγκαδά ή Αγίου Βασιλείου.

 Η λίμνη βρισκόταν 12 χιλιόμετρα  ανατολικά της Θεσσαλονίκης στο δυτικό τμήμα της λεκάνης της Μυγδονίας και σε υπερθαλάσσιο ύψος 75 μέτρα. 
 
Η απόρριψη ανεπεξέργαστων βιομηχανικών αποβλήτων στη λίμνη, κυρίως από βαφεία, βυρσοδεψία, ελαιουργεία και τυροκομεία πολλά εκ των οποίων λειτουργούν χωρίς άδεια ( ! ), η ρύπανση των υδάτων από γεωργικά λιπάσματα, φυτοφάρμακα και αστικά απόβλητα σε συνδυασμό με την ανομβρία των τελευταίων χρόνων και την υπερβολική άντληση των νερών (είτε μέσω γεωτρήσεων του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα είτε με απευθείας αντλήσεις από τη λίμνη) κυρίως για αρδευτικούς σκοπούς, επέφεραν σιγά-σιγά τη πτώση της στάθμης της λίμνης και τη σταδιακή νέκρωσή της.
 Έτσι, το 1970 ο όγκος του νερού ανερχόταν σε 300 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, ενώ το 1995 σε 30 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ! Δηλαδή μέσα σε διάστημα 25 χρόνων η λίμνη έχασε τα 9/10 του υδάτινου όγκου της !
 Το βάθος της λίμνης το 1970 ήταν 8 μέτρα, τον Αύγουστο του 2000 έφθασε τα 70 εκατοστά, ενώ τα τελευταία στοιχεία του 2001 προσδιόριζαν το βάθος της λίμνης στα 50 εκατοστά, ενώ σήμερα δεν υπάρχει καθόλου λίμνη!
 Παράλληλα, η μείωση των υδάτινων αποθεμάτων είχε ως αποτέλεσμα τη δραματική επιδείνωση των ποιοτικών χαρακτηριστικών της λίμνης. Η λίμνη εθεωρείτο πλέον υπερευτροφική, με pH κοντά στο 11 (όταν το ανώτατο όριο είναι 8,5) με αυξημένες τιμές αμμωνίου, φθορίου, βαρίου και τοξικών μετάλλων και με αλατότητα 6 – 12 φορές μεγαλύτερη από το επιτρεπτό όριο για άρδευση.
 Οι τιμές αυτές φυσικά κατέστησαν το νερό της λίμνης ισχυρά αλκαλικό και ακατάλληλο για κάθε χρήση αλλά και για την επιβίωση των ειδών της ιχθυοπανίδας.
 Μάλιστα τον Αύγουστο του 1995 χιλιάδες νεκρά ψάρια κάλυψαν τις όχθες της Κορώνειας, ενώ ένα μήνα αργότερα ακολούθησαν θάνατοι πουλιών. Έκτοτε έγιναν κάποιες προσπάθειες εμπλουτισμού της λίμνης με γόνους ψαριών, αλλά απέβησαν άκαρπες αφού η λίμνη ήταν πια νεκρή!
 Η  προστασία του υγροτόπου, από το 1974-που επικύρωσε την συνθήκη Ραμσάρ η χώρα μας - έως σήμερα,  παρέμεινε δυστυχώς μόνο στα χαρτιά!
 
Ο υγρότοπος των Λιμνών Κορώνειας και Βόλβης, αν και φάνταζε σαν πραγματική όαση στην έρημο της γειτονικής μεγαλούπολης, αποτελεί περίτρανο παράδειγμα τοπικής και κρατικής αδιαφορίας, αλλά και αποδέκτη της αχαριστίας του ανθρώπου απέναντι στον κόσμο που τον φιλοξενεί.

 



 

 

«Ορεινή Χαλκιδική: Πηγή ανεξάντλητων συγκινήσεων» (Οδοιπορικό).
 

Κείμενο –Φωτογραφίες: Θέμιδα Νασοπούλου

 

(Περιοδικό:Το  Βλέμμα. Τεύχος 11,  σελ.: 52- 56, Σεπτ. - Οκτ. 1999).


Απέραντο γαλάζιο και βαθύ πράσινο, υπέροχες παραλίες και απόμεροι γραφικοί κολπίσκοι με πεντακάθαρα νερά και πεύκα που τα «χτυπάει» το κύμα, τουριστική οργάνωση υψηλού επιπέδου με πολυτελή ξενοδοχειακά συγκροτήματα και κάμπινγκ, είναι τα στοιχεία που συνθέτουν τη φυσιογνωμία της «γνωστής» σε όλους μας Χαλκιδικής. Εκείνο όμως που παραμένει άγνωστο είναι η ορεινή Χαλκιδική με τις πλούσιες φυσικές ομορφιές του ορεινού όγκου του Χολομώντα, τα άφθονα ρυάκια και τα μαγευτικά  δασοσκεπή μονοπάτια που μπορεί να ακολουθήσει κανείς.
 
Σε συνδυασμό δε με τους αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής, όπως τα αρχαία Στάγειρα, που υπήρξαν γενέτειρα του μεγάλου φιλοσόφου της αρχαιότητας Αριστοτέλη και τους παραδοσιακής αρχιτεκτονικής οικισμούς, όπως η Αρναία, μπορεί να αποτελέσει μία εναλλακτική πρόταση  τουρισμού για τους επισκέπτες με υψηλές απαιτήσεις που θέλουν να μείνουν μακριά από τον τυποποιημένο μαζικό τουρισμό.
 
Για να απολαύσει κανείς την «άλλη» Χαλκιδική φτάνει να περιπλανηθεί στον ορεινό όγκο του καταπράσινου Χολομώντα. Πέντε χιλιάδες εκτάρια δασωμένων λοφων με λιβάδια, χωριά, ορυχεία, απότομες κοιλάδες, βραχώδη φαράγγια, μονοπάτια που οδηγούν σε πηγές και σπηλιές, περιμένουν τον επισκέπτη για να τον γοητεύσουν.
 Αν και το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι μόλις 1165 μέτρα, διαθέτει μία εξαιρετική ποικιλία φυτών και ζώων που συμβάλλουν στην ατελείωτη φυσική ομορφιά του.
 Η γειτνίαση με το Αιγαίο και η διαμόρφωση του αναγλύφου, είναι οι κύριοι παράγοντες που συντελούν σ’αυτή τη βιοποικιλότητα. Εναλλασσόμενα δάση οξιάς, βελανιδιάς και φυτείες χριστουγεννιάτικων δέντρων συνθέτουν ένα υπέροχο μωσαικό βλάστησης. Πολλές φορές μάλιστα, λογω της πυκνής διάταξης των δέντρων, οι ακτίνες του ήλιου δεν μπορούν να φτάσουν στο μονοπάτι ή στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο.
 Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι εδώ αναπαράγονται σημαντικά είδη αρπακτικών όπως ο Σφηκιάρης, το Ορνιο, ο Φιδαετός, ο Χρυσαετός, ο Πετρίτης, και ο Μπούφος.
 Σε αυτές τις κατάφυτες πλαγιές και σε αποσταση 96 χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη είναι  αμφιθεατρικά χτισμένη η πρωτεύουσα της Χαλκιδικής, ο Πολύγυρος, ο οποίος κατοικείται από τα προιστορικά χρόνια έως σήμερα. Το όνομα πολύγυρος αναφέρεται για πρώτη φορά τον 11ο αιώνα όταν η περιοχή ήταν μετόχι της μονής Ιβήρων του Αγίου Ορους.
 Βόρεια του Πολυγύρου βρίσκεται ο λόφος του Τσουκαλά απ’όπου ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τη μοναδική θέα προς την τρίαινα της Χαλκιδικής: Κασσάνδρα, Σιθωνία, Αθως. Όταν δε η διαύγεια της ατμοσφαιρας το επιτρέπει, είναι ορατός ο μεγαλοπρεπής Ολυμπος!
 Μια διαδρομή 38 χιλιομέτρων ανάμεσα από κουμαριές, σχίνους, γαύρους, σφενδάμια, πεύκα και Ελατα οδηγεί από τον Πολύγυρο στη γραφική Αρναία, γνωστή για τα εκλεκτά κρασιά, τα θαυμαστά υφαντά και τα πανέμορφα διώροφα παραδοσιακά σπίτια χτισμένα από πέτρα πελεκητή και ξύλο. Η Αρναία ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από κάποιο μετόχι. Το 1821 οι Τούρκοι την έκαψαν αλλά αργότερα ξαναχτίστηκε.
 Ιστορικής σημασίας μνημείο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς αποτελεί το άγαλμα του Αριστοτέλη στο χωριό Στάγειρα με θέα στη θάλασσα. Τα Αρχαία Στάγειρα, είναι η πατρίδα του μεγάλου φιλοσόφου της αρχαιότητας ο οποίος εκτός των άλλων έργων του συνέγραψε το «Περί των ζώων ιστορίαι» που αποτελεί την πρώτη συστηματική κατάταξη των ζώων, εργασία πραγματικά μνημειακή.
 Στην άκρη της χερσονήσου Λιοτοπι διακρίνονται ίχνη της αρχαίας πόλης όπως η γραμμή οχύρωσης των Κλασσικών Χρόνων, το μεσαιωνικό τείχος που την οχύρωνε, η υδατοδεξαμενή της και πολλά ερείπια. Τα ευρήματα αυτά ήρθαν στο φως πρόσφατα (1990) κοντά στη σημερινή Ολυμπιάδα.
 Κατά μία παράδοση στο νησί Κάπρος (απέναντι από την Ολυμπιάδα) εξορίστηκε η μητέρα του Μέγα Αλέξανδρου Ολυμπιάδα και έτσι πήρε το όνομά της ο οικισμός.
 Πηγή ανεξάντλητων συγκινήσεων η Ορεινή Χαλκιδική, συνδυάζει σπάνιες φυσικές ομορφιές με πλούσια ιστορικά και αρχαιολογικά ευρήματα που θα γοητεύσουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη.
 

 


 


«Εικόνες και Χρώματα του Υγροτόπου Κορώνειας – Βόλβης μέσα από τα μάτια των νέων!»

 Κείμενο - Φωτογραφίες Θέμις Νασοπούλου
 
(Περιοδικό
Το Υδρόβιο. Τετραμηνιαίο δελτίο Πληροφόρησης του Κέντρου Πληροφόρησης Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης.  Τεύχος 9,  σελ.: 6, Χειμώνας 2004).

 

Το λεύκωμα του Υγροτόπου Κορώνειας – Βόλβης, περιλαμβάνει φωτογραφίες που αιχμαλωτίζουν εικόνες και χρώματα από διαφορετικές εποχές του χρόνου, από την πλούσια πανίδα και χλωρίδα της περιοχής των λιμνών, από πολιτισμικά μνημεία, καθώς και από τις καθημερινές ασχολίες των κατοίκων. Τα κείμενα που είναι γραμμένα στην ελληνική,  είναι διανθισμένα με φράσεις γνωμικά και αποφθέγματα σχετικά με τη φύση, από την αρχαία ελληνική γραμματεία, αλλά και από νεότερους έλληνες και ξένους ποιητές και συγγραφείς.

 Το πόνημα αυτό φιλοδοξεί να μυήσει τον αναγνώστη στις ομορφιές του Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης, να αναδείξει την βιοποικιλότητα, τον φυσικό πλούτο και την αισθητική του φυσικού περιβάλλοντος των λιμνών, καθώς και την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής.
 Παράλληλα, στοχεύει να αποτελέσει ένα σύμβουλο γνώσης και ενημέρωσης και να συμβάλει στην ευαισθητοποίηση των νέων με περιβαλλοντικές ανησυχίες.
 Το λεύκωμα αυτό, δημιουργήθηκε από την περιβαλλοντική ομάδα " Νέοι αναδεικνύουν την ομορφιά του Υγροτόπου Κορώνειας - Βόλβης", με επικεφαλής τη Θέμιδα Νασοπούλου, Ξεναγό Υγροτόπων - Εθνικών Δρυμών και με την οικονομική υποστήριξη  της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, μέσω της Δράσης 3 : «Πρωτοβουλίες Νέων» του προγράμματος Νεολαία. Επίσης χρηματοδοτήθηκε από την «Εγνατία Οδός Α.Ε.», το Δήμο Νέας Μαδύτου και  το Επαρχείο Λαγκαδά.
 Να σημειωθεί τέλος, ότι το πόνημα αυτό αποτελεί την πρώτη έκδοση αντίστοιχου περιεχομένου για τη συγκεκριμένη προστατευόμενη περιοχή των λιμνών, με κύριο σκοπό την προσέλκυση επισκεπτών και την ανάδειξη νέων μορφών οικονομικών δραστηριοτήτων, όπως ο οικοτουρισμός. Σημειώνεται, ότι η προσπάθεια αυτή δεν αποβλέπει στην εμπορική αξιοποίηση του Λευκώματος, με σκοπό την αποκομιδή οικονομικού οφέλους από την ομάδα ή κάποιο εκδοτικό οίκο.
 Διατίθεται  δωρεάν στους κρατικούς φορείς της περιοχής, στη τοπική αυτοδιοίκηση,  σε σχολεία, σε  περιβαλλοντικούς και  σε  πολιτιστικούς  συλλόγους,  ενώ έχει ήδη αποσταλεί   σε  όλες  τις  διευθύνσεις   περιβαλλοντικής   εκπαίδευσης   της  χώρας (πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης), σε όλα  τα  Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, σε  υπηρεσίες των Υπουργείων ΠΕΧΩΔΕ, Παιδείας, Γεωργίας, Μακεδονίας - Θράκης, στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σε Επαγγελματικά Επιμελητήρια, στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών, σε βιβλιοθήκες πανεπιστημιακών τμημάτων, καθώς και σε περιβαλλοντικές οργανώσεις  και άλλους φορείς (ιδιωτικούς και κρατικούς) της χώρας.
 

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εν λόγω έκδοση, στην  ηλεκτρονική ταχυδρομική διεύθυνση : nasthem1@hotmail.com      

 

 

 

 



«Οδοιπορικό στη Βόρεια Εύβοια»

 

Κείμενο –Φωτογραφίες: Θέμιδα Νασοπούλου

 

(Περιοδικό:  Το Βλέμμα. Τεύχος 16, σελ.: 50-54, Ιουλ.- Αυγ. 2000).


 

Ακτές με χρυσές αμμουδιές και πεντακάθαρες θάλασσες, κοσμοπολίτικα θέρετρα με θεραπευτικές ιαματικές πηγές,  παραδοσιακά ορεινά χωριά θρονιασμένα σε δασωμένα βουνά, ποτάμια και ρεματιές με πλούσια βλάστηση,  βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια χτισμένα σε αρχαία ιερά, συνθέτουν την εικόνα της Βόρειας Εύβοιας. Όταν ένας τόπος συνδυάζει όλα αυτά μαζί, δηλαδή τη γοητεία  ελληνικού νησιού και την ομορφιά του κατάφυτου βουνού, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ιδανικό τόπο διακοπών!

 

Αυτόν τον ιδανικό τόπο διακοπών θα ανακαλύψουμε, ξεκινώντας από την Αιδηψό, την πιο ξακουστή λουτρόπολη της Ελλάδος.Φημισμένη από την αρχαιότητα ακόμη για τις θεραπευτικές θερμές πηγές της, έχει συνεχή επικοινωνία με όλη την Ελλάδα μέσω των πορθμειακών γραμμών Αιδηψού-Αρκίτσας και Αγιόκαμπου –Γλύφας.

 Χτισμένη σένα θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον στους πρόποδες του Όρους Τελέθριο, απέχει 151 χιλιόμετρα από την Αθήνα μέσω Αρκίτσας. Είναι ένα παραθεριστικό κέντρο το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. Όσοι το επισκέπτονταν ήθελαν να επωφεληθούν «τις υπερφυσικές δυνάμεις» των πηγών και να γιατρευτούν από διάφορες ασθένειες. Ακόμη κι ο μύθος λέει ότι οι πηγές της Αιδηψού δημιουργήθηκαν από τον Ήφαιστο για να αναζωογονούν τον Ηρακλή, ο οποίος μετά από κάθε άθλο του αναζητούσε την ξεκούραση και τη ψυχοπνευματική ανασυγκρότησή του!!
 Η Αιδηψός αποτελούσε έναν προικισμένο τόπο όπως επιβεβαιώνεται και από τον Πλούταρχο που αναφέρει χαρακτηριστικά «…οικίαν, λουτρόν, ιχθύς, λαγωούς, άγρα και παιδιά χρήσθαι βουλομένοις, το δε μέγιστον ησυχίας, ης διψώσιν έτεροι. Ο δε άλλος, βίος, άσυλος και ιερός ανείτο τω βουλομένω και μεμαθηκότι σχολάζειν…» (δηλαδή υπάρχουν άφθονα ψάρια, λαγοί, κυνήγι και παιχνίδι για όσους θέλουν, αλλά το σπουδαιότερο όλων υπάρχει ησυχία. Όλη δε η ζωή των επισκεπτών χαρακτηρίζεται από φιλοξενία και από μία σωματική ξεκούραση που οδηγεί σε πνευματική διαύγεια).
 Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι το θέρετρο της Αιδηψού το επισκέφτηκαν για διακοπές πολλοί Ρωμαίοι και Βυζαντινοί αυτοκράτορες όπως ο Κορνήλιος Σύλλας, ο βασιλιάς των Μακεδόνων Αντίγονος, ο Αδριανός αλλά και πολλές μεταγενέστερες προσωπικότητες.
 Σήμερα στην Αιδηψό υπάρχουν περισσότερες από 80 θερμές πηγές θερμοκρασίας από 28 έως 86 βαθμών C , οι οποίες μετά τις Γαλλικές και Ιρλανδικές πηγές είναι οι θερμότερες της Ευρώπης. Υπάρχουν 21 υδροθεραπευτήρια με 311 λουτήρες και το υδροθεραπευτήριο του ΕΟΤ με 80 ατομικους λουτήρες.
 Φεύγοντας από την Αιδηψό κι ακολουθώντας Β.Α κατεύθυνση προς Ιστιαία υπάρχουν πολλά θέρετρα με εκτεινόμενες σε μήκος παραλίες, με ξενοδοχεία και παραθαλάσσιες ταβέρνες, που αποτελούν πόλο έλξης των επισκεπτών.
 Αξίζει να επισκεφτεί κανείς τον Νέο Πύργο, έναν φημισμένο ψαρότοπο ο οποίος κτίστηκε το 1924 από πρόσφυγες από τον Πύργο Κωνσταντινούπολης αλλά και τους Ωρεούς με σήμα κατατεθέν το μαρμάρινο ταύρο , έργο του 4ου αιώνα π.Χ. σε στάση επίθεσης, ο οποίος κοσμεί σε γυάλινο περίβλημα τον περίβολο του Ναού Του Σωτήρος κοντά στο λιμάνι.
 Στην περιοχή Κανατάδικα Ιστιαίας υπάρχει ένα σύμπλεγμα μικρών υγροτόπων που αποτελείται από δύο  υφάλμυρες λιμνοθάλασσες το Μεγάλο και Μικρό Λιβάρι, και από τα απομεινάρια του υγρόφιλου δάσους Αγίου Νικολάου.
 Το υγροτοπικό αυτό οικοσύστημα, εκτάσεως 1000 στρεμμάτων έχει πολύ μεγάλη οικολογική σημασία, καθώς στις λιμνοθάλασσες παράγονται πολλά αλιεύματα όπως κέφαλοι, λαβράκια, τσιπούρες, χέλια, γαρίδες και αμοιβάδες ενώ τον χειμώνα και την άνοιξη καταφθάνουν κοπάδια  πτηνών όπως βουβόκυκνοι, λαγγόνες πάπιες, ερωδιοί, χαλκόκοτες, φοινικόπτερα είτε για να διαχειμάσουν στον υγρότοπο, είτε για να αναπαραχθούν και φωλεοποιήσουν.
 Στον οικισμό Πεύκη υπάρχει μία από τις ωραιότερες παραλίες της Βόρειας Εύβοιας. Εδώ στη θάλασσα του Αρτεμισίου βρέθηκαν δύο περίφημα αρχαία αγάλματα: το χάλκινο άγαλμα του Ποσειδώνα, ύψους 2.09 μ. -ένα από τα σημαντικότερα έργα μεταλλοτεχνίας- εποχής 450-460 π.Χ που σώθηκε έως τις μέρες μας και ο λιλιπούτειος έφιππος με το άλογό του, έργο του 2ου αιώνα π.Χ. .
 Και τα δύο αυτά αγάλματα σήμερα βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό  Μουσείο Αθηνών.
 Τα χωριά Γούβες, Αγριοβότανο, Ελληνικό, Βασιλικά, Παπάδες και Αγία Άννα διαθέτουν μία συναρπαστική θέα προς το Αιγαίο συνδυάζοντας βουνό και θάλασσα, καθώς απέχουν από τους γραφικούς κολπίσκους με τα κρυστάλλινα νερά το πολύ έως οκτώ χιλιόμετρα.
 Αξιοθέατο αποτελεί το γραφικό χωριό Λίμνη το οποίο είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε έναν ήσυχο μυχό του Ευβοϊκού Κόλπου. Το παραλιακό αυτό χωριό έχει έντονα νησιώτικα στοιχεία και σαγηνεύει τον επισκέπτη από τη πρώτη κιόλας στιγμή. Αξίζει να περιπλανηθεί ο επισκέπτης στα στενά δρομάκια και να απολαύσει τις καθαρές παραλίες του.
 Στον παραλιακό δρόμο Λίμνης- Αιδηψού βρίσκονται οι Ροβιές, με τον παλιό βενετσιάνικο πύργο, χτισμένες μέσα σ’ έναν ελαιώνα.. Η ιστορία τους χάνεται στα βάθη των αιώνων. Στην αρχαία πόλη που ονομαζόταν Οροβίαι λατρευόταν ο Ηρακλής και ο Απόλλωνας. Μάλιστα για τη λατρεία του Απόλλωνα υπήρχε στο Τελέθριο Όρος το μαντείο του Σελινούντιου Απόλλωνος σύμφωνα με το Θουκυδίδη και το Στράβωνα, το οποίο όμως καταστράφηκε από σεισμούς.
 Από τις Ροβιές ο επισκέπτης μπορεί να φτάσει στην πρωτεύουσα της Βόρειας Εύβοιας την Ιστιαία, διασχίζοντας το κατάφυτο από πεύκα και βελανιδιές Τελέθριο Όρος.
 Για τους λάτρεις του βουνού τα ορεινά χωριά Κοκκινομηλιά, Καστανιώτισσα, Κρυονερίτης και Γαλατσάδες αποτελούν την καλύτερη επιλογή, καθώς είναι «πνιγμένα στο πράσινο» και ο εκδρομέας μπορεί να κάνει μικρές ή μεγάλες πεζοπορικές διαδρομές μέσα σε τοπία μαγευτικά.
Από τα ομορφότερα χωριά είναι η Κοκκινομηλιά, χτισμένη ανάμεσα στα Όρη Τελέθριο και Ξηρό στα 620 μέτρα , 20 χιλιόμετρα από την Ιστιαία. Πρόκειται για ένα από τα πιο σύγχρονα ευρωπαϊκά κέντρα λουτροθεραπείας αποτελούμενο από εξαιρετικό υλικοτεχνικό εξοπλισμό καθώς και έμπειρο επιστημονικό προσωπικό.

Στις εγκαταστάσεις του συμπεριλαμβάνονται πλήθος ατομικών λουτήρων, εσωτερική και εξωτερική πισίνα κινησιοθεραπείας, θεραπευτικά ντους, αίθουσες μασάζ, δινόλουτρα, μεγάλοι και άνετοι χώροι υποδοχής - αναμονής, μπαρ, διοικητικά γραφεία και γραφεία ιατρών.

 Ο Κρυονερίτης, οφείλει το όνομά του στα κρύα και πεντακάθαρα νερά, που αναβλύζουν από τις πηγές της περιοχής και μαζί με τους Γαλατσάδες και την Καστανιώτισσα, αποτελούν ειδυλλιακά μέρη που μαγεύουν και ξεκουράζουν τον επισκέπτη καθώς τα χρώματα της φύσης κυριαρχούν παντού.
 

 

 


 


«Βιέννη η αυτοκρατορική» Ταξιδιωτικό.

 

Κείμενο-Φωτογραφίες: Θέμιδα Νασοπούλου

 

(Εφημερίδα Καθημερινή, ένθετο Ταξίδια, Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2009, Σελ.: 6-8).


 

Λαμπιόνια,  χριστουγεννιάτικα στολίδια και αμέτρητα φωτάκια κοσμούν τους εμπορικούς δρόμους και τα μνημεία της πόλης. Υπαίθριες αγορές καταλαμβάνουν τις  περισσότερες  πλατείες, για την περίοδο των εορτών.Τα αυτοκρατορικά παλάτια δεσπόζουν επιβλητικά και  μεγαλοπρεπή. Άμαξες με επισκέπτες κάνουν τον γύρο στην Innere Stadt. Νότες και ήχοι κλασσικής μουσικής πλανώνται στην ατμόσφαιρα, «ζωντανά αγάλματα» δίνουν παραστάσεις στα πλακόστρωτα στενά της παλιάς πόλης, και τα παραδοσιακά καφέ προσφέρουν υπέροχα γλυκά και σοκολάτα Viennoua!

 Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της Χριστουγεννιάτικης Βιέννης τυλιγμένης με ένα  μεθυστικό γλυκό άρωμα,   που αναδύεται από το ζεστό καρυκευμένο κρασί –το γνωστό Punsch -  το οποίο  πίνουν οι Βιεννέζοι, τις κρύες νύχτες του χειμώνα, σε οποιαδήποτε γωνιά της πόλης!  
 
Η ιστορία της Βιέννης  εν συντομία.
Ο πρώτος οικισμός που ιδρύθηκε στην περιοχή της σημερινής Βιέννης χρονολογείται  στις αρχές της λίθινης εποχής (5000 π.Χ.). Αργότερα οι Κέλτες ίδρυσαν το 2000 π.Χ. το Βασίλειο του Νορικού, το οποίο όμως καταλήφθηκε το 15 π.Χ. από τους Ρωμαίους, οι οποίοι  με τη σειρά τους δημιούργησαν το 100 μ.Χ. το Vindobona,  ένα φυλάκιο - οχυρό για να αντιμετωπίζουν τα γερμανικά φύλα του Βορρά.
 Στη συνέχεια εγκαθιστούν ένα στρατόπεδο στην σημερινή Innere Stadt της Βιέννης (1ο διαμέρισμα- η πόλη σήμερα χωρίζεται σε 23 διαμερίσματα), από όπου δημιουργήθηκε τελικά μία ολόκληρη πόλη, η «Wenia» η οποία γνώρισε ιδιαίτερη άνθιση κατά τον 3ο και 4ο αιώνα.
 Τον 5ο αιώνα αποσύρθηκαν οι Ρωμαίοι και η Wenia αποτέλεσε σταθμό των στρατευμάτων που έλαβαν μέρος στις Σταυροφορίες.
 Υπήρξε έδρα της  βαυαρικής δυναστείας των Μπάμπενμπεργκ και των Αψβούργων, οι οποίοι βοήθησαν την Βιέννη να γίνει το κέντρο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και μουσική πρωτεύουσα της Ευρώπης.
 Παρέμεινε αυτοκρατορική πόλη έως το 1918.
 Η προέλαση των Τούρκων στην Κεντρική Ευρώπη αναχαιτίζεται δύο φορές έξω από τη Βιέννη το 1529 και το 1683 και τίποτα πλέον δεν εμποδίζει την ανάπτυξη της πόλης.
 Η έξυπνη διακυβέρνηση της Μαρίας Θηρεσίας αλλά και του γιου της Ιωσήφ Β, χαρίζουν στην Βιέννη μία μοναδική αίγλη.
 Μεγαλοπρεπής εκκλησίες και υπέροχα ανάκτορα χτίζονται, ενώ μουσικοί όπως ο Μότσαρτ ο Χάιντν, ο Μπετόβεν και ο Σούμπερτ εδραιώνουν τη φήμη της Βιέννης ως μουσικής πρωτεύουσας της Ευρώπης.
 Με την εισβολή του Ναπολέοντα η πόλη οδηγείται σε παρακμή -αλλά ευτυχώς σύντομη και ακολουθεί ξανά μία λαμπρή περίοδος.
 Το 1814 συγκεντρώνονται στη Βιέννη όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης για το σχεδιασμό του νέου χάρτη της Ευρώπης.
 Σιγά-σιγά όμως η κοινωνική απογοήτευση και οι έντονες αντιθέσεις ανάμεσα σε εύπορους αστούς και εξαθλιωμένα χαμηλά κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού επανεμφανίζονται, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η επανάσταση του 1848 με αποκορύφωμα των εξεγέρσεων, την Οκτωβριανή Επανάσταση.
 Τότε στέφεται  αυτοκράτορας της Αυστρίας ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄, σύζυγος της Πριγκίπισσας Ελισσάβετ της Βαυαρίας (που χαϊδευτικά αποκαλούνταν από τους Αυστριακούς Σίσσυ). Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ έδωσε μία πνοή ανανέωσης στη ζωή της Βιέννης ειδικά δε μετά από τόσα χρόνια πολιτικών αναταραχών.
 Με το θάνατό του όμως το 1926 σηματοδοτείται και το τέλος της Αυστροουγγρικής μοναρχίας. Μετά το τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και μετά το σχηματισμό του νέου χάρτη της Ευρώπης, εμφανίζεται η μικρή Αυστριακή Δημοκρατία,   η οποία αργότερα προσαρτάται στη Ναζιστική Γερμανία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου βομβαρδίζεται αρκετές φορές δυστυχώς,  με αποτέλεσμα πολλά από τα μνημεία της Βιέννης να καταστραφούν.
 Μετά το 1945 η Βιέννη έγινε πάλι πρωτεύουσα της Αυστρίας και μάλιστα διαιρέθηκε σε τέσσερις ζώνες υπό συμμαχική διοίκηση.
 

Η Βιέννη σήμερα

 

Σήμερα η Βιέννη είναι ένα από τα μικρότερα ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας  και με πληθυσμό 1.600.000 κατοίκους είναι η μεγαλύτερη πόλη καθώς και  το πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της χώρας. Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 170 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και καταλαμβάνει μία έκταση 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων  στην Κοιλάδα του Δούναβη, ενώ βόρεια και δυτικά οι δασωμένοι λόφοι του Wienerwald  (Δάσος της Βιέννης) στεφανώνουν την πόλη. Ο Δούναβης διαιρεί την πόλη  διαγωνίως σε δύο τμήματα. Αυτό που ενδιαφέρει τον επισκέπτη,  βρίσκεται νότια του ποταμού και είναι το παλιό κέντρο της πόλης, όπου και βρίσκονται τα περισσότερα αξιοθέατα: η Innere Stadt.H Innere Stadt περικλείεται από μία μεγάλη κυκλική λεωφόρο την Ρινγκστράσσε (Ringstrasse) στην οποία δεσπόζουν επιβλητικά μεγάλα δημόσια κτίρια, όπως η Όπερα, (Staatsoper), παλάτια, μουσεία, το κοινοβούλιο το δημαρχείο και πολλά άλλα εντυπωσιακά κτίρια.

Ο καλύτερος τρόπος για να ανακαλύψετε την πανέμορφη  πόλη της Βιέννης, είναι να ακολουθήσετε την Ρινγκστράσσε, άλλοτε απέξω και άλλοτε μέσα από αυτήν. Το μήκος αυτής της λεωφόρου είναι περίπου 4 χιλιόμετρα.Καθώς λοιπόν περπατάτε στην Βιέννη είναι σίγουρο ότι θα εντυπωσιαστείτε από το παλαιό αυτοκρατορικό  χειμερινό  ανάκτορο των Αψβούργων, το Χόφμπουργκ (Hofburg), το οποίο  απλώνεται σε αρκετά μεγάλη έκταση στο κέντρο της πόλης. Κάποτε το παλάτι αυτό, ήταν οικία των αυτοκρατόρων και καθώς η δύναμη των Αψβούργων αυξανότανε, οι διάφοροι αυτοκράτορες προσθέτανε κτίρια σύγχρονης νοοτροπίας, με αποτέλεσμα να αποτελεί  ένα συγκρότημα κτιρίων, με 18 πτέρυγες, 54 σκάλες και περίπου 2600 δωμάτια. Σήμερα φιλοξενεί τα γραφεία του προέδρου της Αυστρίας, διάφορα υπηρεσιακά και ιδιωτικά διαμερίσματα, κάποια μουσεία  καθώς και τη χειμερινή σχολή ιππασίας, όπου προπονούνται οι λευκοί κομψοί επιβήτορες Λιπιζάνερ της ισπανικής σχολής ιππασίας. 
 Κοντά στο παλάτι Χόφμπουργκ βρίσκεται το πάρκο Volksgarten  το οποίο είναι γεμάτο τριανταφυλλιές και έχει  ένα αντίγραφο του ναού του Θησείου, στο οποίο κατά καιρούς λαμβάνουν χώρα διάφορες εκθέσεις.
 Το εντυπωσιακό κοινοβούλιο, που  βρίσκεται σχεδόν απέναντι από το παλάτι,  είναι ένα υπέροχο κτίριο ελληνικού ρυθμού, με δύο πλατιές ράμπες που οδηγούν στην κύρια είσοδο και κοσμούνται από αγάλματα Ελλήνων φιλοσόφων και διανοητών. Ο αρχιτέκτονας  Θεόφιλος Χάνσεν που το σχεδίασε διάλεξε την αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική και τεχνοτροπία για να θυμίζει τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, την Ελλάδα. 
 Ένα άλλο ιδιαίτερα  εντυπωσιακό κτίριο είναι το  νεο-γοτθικό Δημαρχείο (Rathaus) με τους εντυπωσιακούς οβελίσκους  και τα οξυκόρυφα παράθυρα. Το δημαρχείο χτίστηκε για να εκφράσει την περηφάνεια των Βιεννέζων για την πόλη τους. Διαθέτει 1575 δωμάτια και εδώ έχουν τα γραφεία τους ο Δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο.
 Ξακουστή είναι η υπαίθρια αγορά «Wiener Christkindlmarkt»  στην ομώνυμη πλατεία μπροστά από το δημαρχείο κατά την περίοδο των Χριστουγεννιάτικων εορτών και προσελκύει μικρούς και μεγάλους επισκέπτες.
 Μία άλλη πολύ γνωστή υπαίθρια αγορά είναι στη Messeplatz  μπροστά από τα δίδυμα  μουσεία  Καλών Τεχνών (Kunsthistorisches) και Φυσικής Ιστορίας (Naturhistorisches). Τα δύο αυτά μουσεία αποτελούν τα   διαμάντια της Βιέννης στον τομέα των εκθεσιακών χώρων και θα σας προτείναμε να μην παραλείψετε  να τα επισκεφτείτε κατά τη παραμονή σας στη Βιέννη.
 Ειδικά όσον αφορά το Μουσείο καλών τεχνών, θα πρέπει να το επισκεφτείτε αφού διαθέτει πίνακες από την ιταλική συλλογή, την ολλανδική, τη φλαμανδική τη γερμανική, την ισπανική και γαλλική καθώς και  πλούσια εκθέματα από την αιγυπτιακή, ελληνική και ρωμαϊκή εποχή, αλλά και μία μεγάλη συλλογή γλυπτών και νομισμάτων. 
 Η καταπληκτική αρχιτεκτονική του μουσείου (τεχνοτροπία ιταλικής αναγέννησης) δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα για τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς που συγκεντρώθηκαν από τους Αψβούργους αυτοκράτορες. 
 Εξαιρετικά έργα γνωστών καλλιτεχνών όπως «Το φιλί» του Γκούσταφ Κλιμτ  μπορείτε να δείτε επίσης στην εθνική πινακοθήκη που στεγάζεται στο παλάτι Βelvedere.
 Το παλάτι αυτό είναι ένα έξοχο μπαρόκ κτίσμα,  με τεράστιους γαλλικούς κήπους. Υπήρξε η θερινή κατοικία του Πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας, ο οποίος ήταν ο πιο διάσημος στρατηγός των Αψβούργων, λόγω της νίκης του ενάντια των Τούρκων το 1683. Με τα χρήματα που έλαβε ως αμοιβή για τις νίκες του κατά την ισπανική διαδοχή, ζήτησε να του χτίσουν δύο παλάτια: το άνω και κάτω Belvedere.
 Ένα ακόμη εντυπωσιακό παλάτι που πρέπει να επισκεφτείτε είναι το  πρώην θερινό ανάκτορο του Σένμπρουν (Schnöbrunn),  το οποίο χτίστηκε κατά το 1695-1713 και αποτέλεσε την θερινή κατοικία της οικογένειας των Αψβούργων, οι οποίοι κυβέρνησαν για 600 χρόνια. Προς το τέλος της δυναστείας τους έζησε εδώ ο Φραγκίσκος Ιωσήφ με τη σύζυγό του Αυτοκράτειρα Σίσσυ, ενώ ο τελευταίος αυτοκράτορας, ήταν ο Κάρολος ο Α΄ όπου μετά το τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου αναγκάστηκε να παραιτηθεί.
 Εδώ βρίσκεται  και ο πρώτος ζωολογικός κήπος του κόσμου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1752.
  Το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού παλατιού είναι δημιούργημα της Μαρίας Θηρεσίας, η οποία ανέβηκε στο θρόνο το 1740,  μετά από μία ρύθμιση που έκανε ο πατέρας της Κάρολος ΣΤ΄, σύμφωνα με την οποία, οι γυναίκες μπορούσαν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας των Αψβούργων.
 Αν και τα πρώτα χρόνια της βασιλείας έκανε λάθη η Μαρία Θηρεσίας,  εντούτοις κατάφερε να αφήσει την σφραγίδα της με την εισαγωγή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, αλλά και  βελτιώνοντας την κοινωνική κατάσταση των αγροτών και καθορίζοντας μία νέα διοικητική οργάνωση.
 Τα περισσότερα αντικείμενα του παλατιού επιδεικνύουν τον πλούτο εκείνης της εποχής, καθώς είναι «ντυμένα στο χρυσό».
 Ο Καθεδρικό Ναός του Αγίου Στεφάνου (Stephansdom) στην Stephansplatz θεωρείται ως το πιο κομψό γοτθικό κτίριο της Αυστρίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη φοβερές ζημιές από τους βομβαρδισμούς, αλλά έπειτα ευτυχώς  ανοικοδομήθηκε.
 Στους χώρους του ναού, αρκετά συχνά  δίδονται συναυλίες κλασσικής μουσικής.
 Ο κατεξοχήν όμως ιδανικός χώρος για  συναυλίες κλασσικής μουσικής, είναι η Κρατική Όπερα της Βιέννης που διαθέτει 2880  θέσεις!  Η «Staatsoper» είναι  ένα μεγάλο κτίριο  του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε το 1861 και άνοιξε  τις πόρτες του για το κοινό τον Μάιο του 1869 με την όπερα «Don Giovanni»  του Μότσαρτ. Ο ένας από τους δύο αρχιτέκτονες αυτοκτόνησε, καθώς το κτίριο της όπερας δεν είχε εντυπωσιάσει τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, που το είχε χαρακτήρισε ως σιδηροδρομικό σταθμό!
 Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου το κτίριο της Όπερας  καταστράφηκε ολοσχερώς, αλλά  γρήγορα επισκευάστηκε εκ νέου.
 Μπορείτε να ξεναγηθείτε στους χώρους της Όπερας αν και θα σας προτείναμε να παρακολουθήσετε μια  παράσταση προς τιμήν κάποιου  ξακουστού μουσικοσυνθέτη και να  αφεθείτε στις γλυκές μελωδίες και στις χαρούμενες νότες  που θα πλανώνται στην  εορταστική ατμόσφαιρα της Χριστουγεννιάτικης Βιέννης. 
 

 




«Κυανή Ακτή: Πολυεθνική»
 

Κείμενο- φωτογραφίες: Θέμιδα Νασοπούλου

 

(Περιοδικό: Γεωτρόπιο της  Ελευθεροτυπίας. Τεύχος 433, Σάββατο  2 Αυγούστου 2008, Σελ.: 64-71). 


 

Κυρίες και κύριοι καλωσήρθατε στη Κυανή Ακτή που διαθέτει άρωμα Γαλλίας,  έχει τη φινέτσα και το ταμπεραμέντο της Ιταλίας, ιστορία σημαδεμένη από τους Ρωμαίους κατακτητές και ρίζες ελληνικές, καθώς Έλληνες ήταν οι πρώτοι ιδρυτές των περισσότερων πόλεων  σε αυτό το πανέμορφο  κομμάτι γης που έχει πευκόφυτες παραλίες, πρασινογάλανη θάλασσα και χωριουδάκια λουσμένα στο φως της μεσογείου τυλιγμένα με  μυρωδιές γιασεμιού, λεβάντας και μιμόζας!

  Μπορεί το Φεστιβάλ Καννών να τελείωσε, το ίδιο και οι αγώνες ταχύτητας Grand Prix (Γκραν Πρι) στο Μονακό, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κίνηση στις Κάννες μειώθηκε, ούτε οι ρουλέτες του καζίνο του Μόντε Κάρλο στο Μονακό σταμάτησαν να γυρίζουν.
 Αυτήν την απαράμιλλη ομορφιά των τοπίων, των δαντελωτών ακτών με τα καταπράσινα νερά, των πεδιάδων με τα χρωματιστά λουλούδια, με τα αρωματικά βότανα, με  τα φρούτα και τα αμπέλια και με  το εκπληκτικό κλίμα που οφείλεται στα βουνά που λειτουργούν σαν ασπίδα χειμώνα-καλοκαίρι, πιθανόν αναγνώρισαν οι Έλληνες και στη συνέχεια οι Ρωμαίοι  εκμεταλλευόμενοι την περιζήτητη θαλασσινή αύρα των ακτών χτίζοντας λουτροπόλεις και επαύλεις.
 Ολόκληρη η νότια ακτή της Γαλλίας αποτελούσε τη μεγαλύτερη επαρχία της Γαλατίας με πρωτεύουσα τη Ναρμπόν. Σήμερα ευτυχώς σώζονται ακόμη πολλά ρωμαϊκά κτίσματα όπως γέφυρες, αρένες, θέατρα  αν και κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων του 16ου αιώνα πολλές πόλεις της Νότιας Γαλλίας υπέστησαν φοβερές καταστροφές.
 Η περιοχή γνώρισε πολύ μεγάλη δόξα κατά τη διάρκεια του  18ου και 19ου αιώνα όταν άρχισαν να την επισκέπτονται Άγγλοι παραθεριστές για να θεραπευτούν από διάφορες ασθένειες λόγω του εύκρατου κλίματος και του καθαρού αέρα.
 Σήμερα πρόκειται πλέον για έναν πραγματικά λατρεμένο τουριστικό προορισμό, γιατί συνδυάζει την πολυτέλεια, τη  χλιδή και την άριστη οργάνωση  των πλούσιων ευρωπαϊκών πόλεων με την απλή αλλά συγκλονιστική  ομορφιά της Μεσογείου.
 Που αλλού ο επισκέπτης θα βρει ξενοδοχεία,  πολυτελή εστιατόρια με διαλεχτά εδέσματα, λιμάνια που σφύζουν από πολυτελέστατα κότερα, πλαζ πάντα γεμάτες, εντυπωσιακές βίλες με ολάνθιστους κήπους, οίκους μόδας υψηλής ραπτικής, νυχτερινά κέντρα και καζίνο να δουλεύουν ασταμάτητα; Μοντέλα και ηθοποιούς να απολαμβάνουν ένα «vin de pays» στα καφέ και να οδηγούν εντυπωσιακά πανάκριβα αυτοκίνητα, αλλά  και εικόνες πιο καθημερινές, όπως τα γραφικά χωριουδάκια με κεραμιδένιες στέγες και  πλακόστρωτα σοκάκια, λόφους με υπέροχη θέα και μυρωδιά μιμόζας, υπαίθριες αγορές με πάγκους γεμάτους από ντόπια εποχιακά προϊόντα και αγορές με λουλούδια του μεσογειακού οικοσυστήματος; Εικόνες ασυνήθιστες σίγουρα, ικανές να σας ταξιδέψουν μακριά από την καθημερινότητα.
 Ήρθε η ώρα λοιπόν να ξεναγηθούμε και  να γνωρίσουμε τη περίφημη Γαλλική Ριβιέρα, ξεκινώντας από την όμορφη Νίκαια, τη πόλη που ιδρύσαν οι Φωκείς  χαρίζοντάς της το όνομα της Νίκης  για να θυμούνται πιθανώς άλλη μία τους νίκη επί κάποιας γειτονικής αποικίας.
 

 Νίκαια,  χτισμένη  πάνω στον Κόλπο των  Αγγέλων!

 

 Ένας μικρός πρώτος καταυλισμός στους πρόποδες του MontBoron (γνωστό και ως Terra Amata) είχε ιδρυθεί από τον προϊστορικό άνθρωπο, αλλά ουσιαστικά η Νίκαια ιδρύθηκε από τους Φωκείς, αποίκους της Μασσαλίας, στην αρχή του 4ου αιώνα π.Χ., όταν  έφτασαν στην περιοχή αυτή μέσω θαλάσσης. Σκοπός των Ελλήνων ήταν να την κάνουν ένα στρατηγικής σημασίας εμπορικό κέντρο και το κατάφεραν.

 Ακόμη και σήμερα τόσους αιώνες μετά, το εμπόριο εξακολουθεί να αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της οικονομίας. Γύρω από το 100 π.Χ. οι Ρωμαίοι έχτισαν πάνω στο Λόφο του Climiez  μία ολόκληρη πόλη, γνωστή κι ως “Cemenelum» η οποία διέθετε τα πάντα:  θερμά λουτρά, αρένες, αγορά, γέφυρες και περίφημες επαύλεις. Τους επόμενους 6 αιώνες βαρβαρικά φύλα από τις γύρω περιοχές και οι Σαρακηνοί έκαναν επιδρομές καταστρέφοντας δυστυχώς την πόλη. Τον 10ο αιώνα περιήλθε στη δικαιοδοσία των κόμητων της  Προβηγκίας και το 1388 της Σαβοίας. Το 1860 δόθηκε στη Γαλλία με τη Συνθήκη του Τορίνο, που υπογράφηκε από το Ναπολέων ΙΙΙ και το βασιλιά Victor Emmanuel ΙΙ της Σαρδηνίας, η οποία όρισε ότι η Νίκαια θα γινόταν πάλι μέρος της Γαλλίας.
 Η περιοχή της Νίκαιας έφτασε στο απόγειο της δόξας της τον 19ο αιώνα όταν ανακαλύφτηκε από την αγγλική αριστοκρατία. Κατά μήκος των ακτών της Νίκαιας οι Άγγλοι έχτισαν πολυτελείς βίλες οι οποίες περιβάλλονταν από εξίσου μεγαλοπρεπής κήπους. Εύποροι ερασιτέχνες ή και επαγγελματίες σχεδιαστές κήπων άρχισαν να φυτεύουν εξωτικά φυτά, όπως φοίνικες,  και κάκτους δημιουργώντας περίτεχνους και εντυπωσιακούς κήπους προσδίδοντας στη Νίκαια μια ιδιαίτερα εξωτική νότα συνδυασμένη πάντοτε με το γαλλικό στυλ. Έπειτα άρχισαν να επισκέπτονται την περιοχή Αμερικανοί και Ευρωπαίοι τουρίστες και καλλιτέχνες από τους οποίους προήλθαν σημαντικά καλλιτεχνικά κινήματα, όπως ο κυβισμός και ο φοβισμός. ‘Ήδη πριν από 100 χρόνια, πολλοί από τους εύπορους Αμερικανούς επισκέπτονταν την περιοχή για το καζίνο του Μόντε Κάρλο.
 Σήμερα, η Νίκαια είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στη Γαλλία, με πληθυσμό 400 χιλιάδων κατοίκων. Οι δραστηριότητες των κατοίκων  έχουν επεκταθεί από τον τουρισμό, τις τέχνες και τον πολιτισμό, στη βιομηχανία, την επιστήμη και την υψηλή τεχνολογία.
 Φτάνοντας ο επισκέπτης στο αεροδρόμιο της Νίκαιας -το 2ο μεγαλύτερο στη Γαλλία και από τα πιο σημαντικά διαμετακομιστικά κέντρα - εντυπωσιάζεται από την τοποθεσία του.  Για να κατασκευαστεί χρειάστηκε να αποστραγγιστεί ο πυθμένας της θάλασσας, έτσι που νομίζεις ότι θα «βουτήξεις» κατά την προσγείωση. Μία πρώτη ματιά λοιπόν από «αέρος» είναι αρκετή για να αντιληφθεί ο επισκέπτης τη ξεχωριστή θέση της Νίκαιας πάνω στον Κόλπο των Αγγέλων.
 Πρόκειται για μία  πόλη  με Προβηγκιανό χαρακτήρα, με φοίνικες να κυριαρχούν, όμορφους κήπους με σιντριβάνια, βίλες και πολυτελή ξενοδοχεία. Η πόλη χωρίζεται σε 3 μέρη: την ιστορική παλιά πόλη με τους στενούς δρόμους και το εμπορικό λιμάνι, το κοσμοπολίτικο κέντρο και τη νέα πόλη πίσω από τη   γνωστή παραλιακή λεωφόρο «Promenade des Anglais» - η οποία κατασκευάστηκε από την Αγγλική κοινότητα -και την αριστοκρατική συνοικία Σιμιέ στα βόρεια της πόλης με τις εκκεντρικές βίλες, που υπήρξε το αγαπημένο μέρος των Ρωμαίων αλλά και της βασίλισσας Βικτορίας.
 Ο επισκέπτης θα πρέπει οπωσδήποτε να περιπλανηθεί στους δρόμους της πόλης για να την απολαύσει. Δεν θα πρέπει να παραλείψει να περπατήσει  στην παλιά πόλη, να θαυμάσει τον επιβλητικό καθεδρικό ναό με το γυαλιστερό τρούλο και να περιπλανηθεί στα γραφικά σοκάκια που κάποτε ήταν κακόφημα, αλλά σήμερα είναι γεμάτα εστιατόρια, μπιστρό, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, γκαλερί και υπαίθριες αγορές με τοπικά προϊόντα, όπως αυτή στην Κουρ Σαλεγιά που φημίζεται για τα υπέροχα λουλούδια και τα ντόπια προϊόντα. Κοντά στην Αγορά των Λουλουδιών είναι το Παλάτι Λασκαρί του 17ου αιώνα, το οποίο ανήκε στην οικογένεια των Λασκαριδών μέχρι την επανάσταση. Διαθέτει εντυπωσιακά  ζωγραφιστά ταβάνια και ασημένιες πόρτες σε στυλ ροκοκό.Άλλα αντιπροσωπευτικά κτίρια αρχιτεκτονικής του 17ου -19ου αιώνα είναι το Δικαστικό Μέγαρο (Le Palais de Justice), το Δημαρχιακό Μέγαρο (Le Palais de la Préfecture) και η Όπερα (Lopéra).
 Η Νίκαια δεν είναι  μόνο γνωστή για τα γιοτ και τα καζίνο. Είναι γνωστή για τους ναούς, τα πολλά και αξιόλογα μουσεία, κυρίως μοντέρνας τέχνης που διαθέτει, για τις  πινακοθήκες και τις  γκαλερί τεχνών. Άλλωστε η Νίκαια έχει τα περισσότερα μουσεία  μετά το Παρίσι!! Οι πιστοί των καλών τεχνών δεν θα πρέπει να χάσουν την ευκαιρία να επισκεφτούν το Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης (MAMAC), το διεθνές Μουσείο Ναίφ Τέχνης, το Μουσείο Καλών Τεχνών με έργα του Μονέ, Ντεγκά και Σιζλέ, το Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας στο Ανάκτορο Μασενά, το Μουσείο Μαρκ Σαγκάλ, και το Μουσείο Ματίς με την προσωπική συλλογή του Ματίς με νεκρές φύσεις , «τη θύελλα στη Νίκαια» και τα προσωπικά του αντικείμενα. Πολλά και ξακουστά τα πολιτιστικά δρώμενα στην πόλη της Νίκαιας. Πιο γνωστό, το Καρναβάλι της Νίκαιας που διεξάγεται από το 1873 κατά τη διάρκεια του  Φεβρουαρίου, ενώ φεστιβάλ μουσικής διοργανώνονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες,  όπως το Nice Jazz Festival τον Ιούλιο.
 

 

 

ΜΟΝΑΚΟ: το παραθαλάσσιο Λας Βέγκας.

 

 Ανάμεσα στη Νίκαια της Γαλλίας και στα σύνορα της Ιταλίας, βρίσκεται αυτό το μικροσκοπικό κρατίδιο που αποτελεί φορολογικό παράδεισο και πόλος προσέλκυσης χιλιάδων επισκεπτών που έχουν το μικρόβιο του τζόγου ή που απλά  προτιμούν τα υπερπολυτελή  πανάκριβα ξενοδοχεία και εστιατόρια. Σίγουρα η Μονεγασκική υπηκοότητα είναι περιζήτητη, ωστόσο, οι περισσότεροι προτιμούν το Μονακό για την ιδιαίτερα κοσμική  νυχτερινή ζωή του και για το Καζίνο του Μόντε Κάρλο. Πολλοί είναι βέβαια και οι επιχειρηματίες από όλο τον κόσμο που  εμπιστεύονται τα χρήματά τους στις τράπεζες του Μονακό, λόγω της ευνοϊκής  νομοθεσίας του πριγκιπάτου για το τραπεζικό απόρρητο και τη χαμηλή φορολογίας.

 Η πόλη του Μονακό έχει γύρω στις 30.000 κατοίκους και βρίσκεται στο γαλλικό νομό Αλπ-Μαριτίμ, ενώ νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα.
 Αποτελείται από τέσσερις περιοχές: Την πόλη του Μονακό, που είναι έδρα της κυβέρνησης και του ηγεμόνα, χτισμένη πάνω στο βράχο «Ροσέ» στο νότιο τμήμα της περιοχής.  Το λιμάνι «Λα Κονταμίν», όπου πρόκειται για μία  τεράστια μαρίνα με θαλαμηγούς. Το Μόντε Κάρλο με το περίφημο καζίνο, χτισμένο πίσω από το λιμάνι πάνω στον λόφο με την υπέροχη πανοραμική θέα, και τέλος τη Φονβιέγ, που είναι μία ζώνη ελαφρώς  βιομηχανοποιημένη.
 Η γραφική παλιά πόλη του Μονακό είναι γεμάτη από πολυτελείς επαύλεις, πανέμορφες πλατείες και μικρά μαγαζάκια με σουβενίρ, ενώ ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του Μονακό είναι το Πριγκιπικό Ανάκτορο με  διάφορα κτίσματα τα οποία χρονολογούνται από τον  10 αιώνα και έπειτα. Διαθέτει υπέροχη επίπλωση και πίνακες και είναι ανοικτό στο κοινό μόνο όταν λείπει ο Πρίγκιπας. Υπήρξε  έδρα της οικογένειας Γκριμάλντι, η οποία είχε κληρονομήσει το θρόνο του ανεξάρτητου πριγκιπάτου από το 14ο αιώνα και είναι ιδιαίτερα γνωστή για την πιο μακρόχρονη μοναρχία στην ιστορία της Ευρώπης. 
Δίπλα από το Πριγκιπικό Παλάτι δεσπόζει  ο καθεδρικός ναός νέο- ρομανικού ρυθμού του 19ου αιώνα στον  οποίο βρίσκεται ο τάφος του πρίγκιπα Ρενιέ Γ’ και της πριγκίπισσας Γκρέις Κέλι της Αμερικανίδας ηθοποιού που είχε παντρευτεί τον πρίγκιπα  και είχαν αποτελέσει ένα παραμυθένιο ζευγάρι.
 Πίσω από το λιμάνι, στο λόφο Μόντε Κάρλο  βρίσκεται το πασίγνωστο  Καζίνο με την  εκπληκτική θέα προς τη μεσόγειο θάλασσα. Το καζίνο χτίστηκε  από τον Κάρολο τον Γ΄ όταν αποφάσισε να σώσει το πριγκιπάτο από την χρεοκοπία και το εγχείρημα αυτό στάθηκε ιδιαίτερα επικερδές, καθώς ο πρίγκιπας Κάρολος κατάφερε να απαλλάξει τους κατοίκους του κρατιδίου από όλες τις φορολογικές επιβαρύνσεις. Γι αυτό ο λόφος πάνω στον οποίο είναι χτισμένο το περίφημο καζίνο ονομάστηκε Μόντε Κάρλο προς τιμή του. Εδώ βρίσκεται η Όπερα, χαρακτηριστικό δείγμα της  εποχής μπελ επόκ, την οποία δεν θα πρέπει να παραλείψετε να επισκεφτείτε, καθώς και το  γνωστό Ωκεανογραφικό μουσείο με το εξαιρετικό ενυδρείο. Επίσης, αξίζει να επισκεφτεί κανείς τον Εξωτικό Κήπο με τα  σπάνια τροπικά φυτά και το  ανθρωπολογικό μουσείο.
 

 Η ιστορία του Πριγκιπάτου:

 

Το πριγκιπάτο ήταν από το 1297 υπό την ηγεμονία της οικογένειας των Γκριμάλντι  από τη Γένοβα της Ιταλίας. Το 16ο αιώνα αναγκάστηκε να δεχτεί την προστασία της  Ισπανίας και από το 1641 τέθηκε υπό γαλλική προστασία. Το 1793 προσαρτήθηκε στη Γαλλία. Το 1814 με τη Συνθήκη του Παρισιού οι Γκριμάλντι επανήλθαν στην εξουσία. Από το 1861 άρχισε να σταθεροποιείται η εξάρτηση από τηΓαλλία. Πρίγκιπας του Μονακό το 1949 έγινε ο Ρενιέ Γ'. Το 1956 παντρεύτηκε την Αμερικανίδα ηθοποιό Γκρέις Κέλι, η οποία σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα το 1982. Το Μονακό εντάχθηκε στα  Ηνωμένα Έθνη μόλις το 1993.

Το 2002 το γαλλικό φράγκο, νόμισμα του Μονακό, αντικαταστάθηκε από το ευρώ. Τον Απρίλιο του 2005, ύστερα από το θάνατο του Ρενιέ, την ηγεσία του πριγκιπάτου ανέλαβε ο γιος του Αλβέρτος.
 

Αντίμπ, γνωστή και ως Αντίπολη.

 Η Αντίμπ είναι μία παλιά αλλά πολύ γραφική πόλη χτισμένη από Έλληνες ακριβώς απέναντι από τη Νίκαια. Οι μοντέρνες βίλες, τα πολυτελή ξενοδοχεία και εστιατόρια που είναι πνιγμένα μέσα στο πράσινο σε συνδυασμό με τα δαιδαλώδη σοκάκια της παλιάς πόλης και την υπαίθρια αγορά μεταχειρισμένων ειδών, θα σας γοητεύσουν.
 Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε το  Κάστρο των Γκριμάλντι του 16ου αιώνα πάνω από τα τείχη με θέα στη θάλασσα. Το Μουσείο Πικάσο έχει πίνακες του Πικάσο, αλλά και του Νικολά Ντε Σαντάλ καθώς  και έργα καλλιτεχνών από τη Νίκαια, ενώ το Μουσείο Ιστορίας και Αρχαιολογίας φιλοξενεί ελληνικά και ρωμαϊκά ευρήματα.
Κάννες,  η πόλη του «Χρυσού φοίνικα» 

Φημίζεται  για το διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου που πραγματοποιείται κάθε Μάϊο. Σε περίπτωση που δεν βρεθείτε εκείνη την εποχή εκεί, μην απογοητευτείτε. Τι και  εάν δεν καταφέρετε να  συναντήσετε τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο ή την Αντζελίνα Τζολί; Μικρό το κακό, αφού  η πόλη των Καννών έχει τον τρόπο της να σας ανταμείψει, καθώς πρόκειται για μία από τις πιο κοσμικές πόλεις της Νότιας Γαλλίας παρόλο που κάποτε ήταν  ένα γραφικό ψαροχώρι.

 Την εποχή του Μεσαίωνα, οι Κάννες ανήκαν ως φέουδο στο Μοναστήρι του Λερέν. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι Κάννες ήταν ένα μικρό χωριό αγροτών και ψαράδων, όπου η μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα παρατηρούνταν γύρω από το λόφο Le Suquet.
 Το 1834 ο Βρετανός Λόρδος Μπράγκαμ πηγαίνοντας στη Νίκαια αναγκάστηκε να μείνει στις Κάννες λόγω μίας επιδημίας χολέρας, όπου ερωτεύτηκε αυτόν τον τόπο και έχτισε ένα θερινό μέγαρο. Από τότε ακολούθησαν και άλλοι ξένοι και μέλη της αριστοκρατίας της Γαλλίας χτίζοντας εξοχικές κατοικίες, με αποτέλεσμα να μεταμορφωθούν  οι Κάννες σε δημοφιλές θέρετρο. Με την ανάπτυξη των παράλιων περιοχών, ενθαρρύνθηκαν οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και το 1899  κατασκευάστηκε γραμμή τραμ, ενώ προηγουμένως, το 1863  είχε ανοίξει ο Σιδηροδρομικός Σταθμός των Καννών.
 

Για να γνωρίσετε την πόλη καλύτερα περπατήστε στον παραθαλάσσιο δρόμο Λα Κρουαζέτ με τους φοίνικες επισκεφτείτε τα μεγάλα καταστήματα, απολαύστε μία γευστική τοπική σπεσιαλιτέ στην Αγορά Φαρβίλ ή σε κάποιο από τα πολλά εστιατόρια στην παλιά πόλη Σικέ,  θαυμάστε την υπέροχη θέα από τον Πύργο του Μον Σεβαλιέ του 11ου αιώνα και κάντε μία μίνι κρουαζιέρα στα νησάκια Λερέν που φαίνονται μέσα στον κόλπο. Με τόσες προτάσεις στις Κάννες, ε όλο και κάποιον διάσημο θα συναντήσετε!

 


 

 


«Σέρρες: Το λευκό δάσος»

 

Κείμενο Φωτογραφίες Θέμιδα Νασοπούλου

 

(Περιοδικό: ΓΕΩ Ελευθεροτυπίας. Τεύχος 197, Σάββατο  17 Ιανουαρίου 2004). 


 Το δάσος του Λαιλϊά  στην οροσειρά της Βροντούς στο Νομό Σερρών με το χιονοδρομικό του κέντρο,  δίνει την ευκαιρία σε απαιτητικούς ορειβάτες και σκιέρ να απολαύσουν διαδρομές ανείπωτης ομορφιάς διασχίζοντας τοπία απείρου φυσικού κάλλους ντυμένα στα λευκά. Εκτεταμένα  συμπαγή δάση οξιάς και δασικής πεύκης,  πανύψηλα  δέντρα με ευθυτενείς κορμούς  και   απότομες χαράδρες είναι εικόνες που συνθέτουν το τοπίο της περιοχής. Μόλις 25 χιλιόμετρα από την πόλη των Σερρών, με υψηλότερη κορυφή τα 1848 μέτρα (Προφήτης Ηλίας), αποτελεί ένα ιδανικό μέρος για χειμερινές αποδράσεις.
 

Η φυσική ομορφιά του Λαιλϊά Σερρών έχει τύχει αναγνώρισης εδώ και αιώνες όπως προκύπτει από το συγγραφικό έργο του Τούρκου περιηγητή Εβλιά Τσελεμπή το 1668, σύμφωνα με το οποίο « το θέρετρο αυτό  είναι διάσημο σ΄ όλη τη Ρούμελη, την Αραβία  και την Περσία. Είναι τόπος με λαμπρό κλίμα, αληθινός θελξικάρδιος παράδεισος, ανώτερος του οποίου δεν υπάρχει. Στο θέρετρο αυτό ο κόσμος το καλοκαίρι χρειάζεται πανωφόρι, γιατί μερικές φορές χιονίζει και το κρύο είναι δριμύτερο από το χειμώνα». Ασυγκίνητο, όμως, δεν άφησε ούτε και τον Γάλλο πρόξενο και περιηγητή Cousinevy, γύρω από το 1814, ο οποίος αφιέρωσε πολλές σελίδες για να πλέξει το εγκώμιο του μαγευτικού αυτού δάσους.  Μάλιστα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας αποτελούσε ένα σημαντικό θέρετρο με σπίτια προκρίτων, τζαμιά και χάνια ενώ οι Μπέηδες έστελναν εκεί τα χαρέμια τους για να παραθερίσουν. Μνημείο της εποχής εκείνης αποτελεί ο βράχος της «Κατίγκας», στη καρδιά του δάσους του Λαιλϊά και στο χείλος μίας βαθιάς χαράδρας στην οποία έπεσε η νεαρή Κατίγκα  αυτοκτονώντας για να μην παραδοθεί  στους  Τούρκους.     

Προπολεμικά ο Λαιλϊάς  υπήρξε θέρετρο, το οποίο όμως καταστράφηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα είναι ένας θαυμάσιος χώρος αναψυχής με το χιονοδρομικό κέντρο  που διατηρεί  χιόνι 3-4 μήνες το χρόνο.  Σε συνδυασμό με την εύκολη πρόσβαση λόγω του καλού  οδικού δικτύου, και την δασωμένη τοποθεσία στην οποία βρίσκεται, αποτελεί  πόλο προσέλκυσης  πολλών φίλων του χειμερινού σκι αλλά και άλλων αθλημάτων  στο χιόνι όπως το snowboard και η περιήγηση με μηχανοκίνητο ερπυστριοφόρο  όχημα (snowmobile).
 Παράλληλα προσφέρεται  για πεζοπορία και  περιπλάνηση στη φύση, καθώς από τον ορεινό όγκο του Λαιλϊά διέρχονται τα Διεθνή περιπατητικά μονοπάτια Ε4 και  Ε6, μέσα από κατάφυτες πλαγιές με ποσοστό δασοκάλυψης 83%.Ανηφορίζουμε και εμείς, λοιπόν, για το χιονοδρομικό κέντρο του Λαιλϊά  το οποίο βρίσκεται στα    1600 μέτρα και  απέχει 27 χιλιόμετρα από τις Σέρρες (την μοναδική πόλη  στη χώρα μας που διαβάζεται και από τα δεξιά προς τα αριστερά).Ο δρόμος που διασχίζουμε είναι ασφαλτοστρωμένος και σε περιόδους χιονοπτώσεων  εκχιονίζεται καθημερινά. Τα δέντρα μας καλωσορίζουν με τα κατάλευκα κλαδιά τους που γέρνουν από το χιόνι  σαν να θέλουν να φιλήσουν τη γη που τα φιλοξενεί. Όσο ανεβαίνουμε τα  δέντρα θεριεύουν, το αεράκι γίνεται πιο κρύο και τα  δρυοδάση γίνονται πυκνότερα. Η δρυς στην αρχαιότητα, ήταν αφιερωμένη στο Δία, αλλά ήταν και το ιερό δέντρο του Μαντείου της Δωδώνης. Δεν είναι τυχαίο πως οι ιερείς της Δωδώνης καλούσαν το θεό κι αυτός ανταποκρινόταν μέσα από το θρόισμα  των φύλλων της βελανιδιάς… Ήταν, επίσης, ιερό φυτό των Μακεδόνων , καθώς τη βλέπουμε να παριστάνεται στα ολόχρυσα στεφάνια που στόλιζαν τους βασιλικούς τάφους. 
Φθάνοντας στο χιονοδρομικό κέντρο μεγαλώνουμε την παρέα μας καθώς μας περιμένουν ο Πρόεδρος του ΕΟΣ Σερρών κ. Χριστοφορίδης Νικηφόρος, ο αντιπρόεδρος κ. Πισώκας  Κωνσταντίνος και ο  κ. Παναγιώτου Μάκης, προπονητής σκι οι οποίοι κατάγονται από την περιοχή και θα μας βοηθήσουν να την γνωρίσουμε λίγο καλύτερα..
Το χιονοδρομικό κέντρο διαθέτει μία πίστα καταβάσεων μήκους 1000 μέτρων και πλάτους 60 μ., η οποία εξυπηρετείται από δύο συρόμενους  αναβατήρες που μεταφέρουν  700 άτομα την ώρα περίπου, ενώ υπάρχει και babe lift για τους μικρούς και αρχάριους σκιέρ, καθώς και μία πίστα αντοχής.
Μέσα στο δάσος υπάρχει   μονοπάτι μήκους 10 χιλιομέτρων και πλάτους 4 μέτρων για δρόμους αντοχής και διάθλου. Πρόκειται για ένα από τα δυσκολότερα μονοπάτια της Ευρώπης, όπως μας ενημερώνει ο αντιπρόεδρος του ΕΟΣ κ. Πισώκας. Η  κατάσταση της πίστας καταβάσεων είναι πολύ καλή καθώς είναι πίστα  χωρίς καθόλου  πέτρες ή άλλες εδαφικές ανωμαλίες και για αυτό ενδείκνυται για σκι, ακόμα και όταν υπάρχει λιγοστό χιόνι. Σε αυτό, βέβαια, συμβάλλει και  το ιδιαίτερα ψυχρό κλίμα της περιοχής που συντηρεί το χιόνι.
 Η πίστα καταβάσεων  προσφέρεται ακόμη  και για νυκτερινό σκι καθώς διαθέτει και τον απαιτούμενο φωτισμό. Στο τέρμα της πίστας λειτουργεί  σχολή εκμάθησης της τεχνικής του σκι και του snowboard. Επιπλέον υπάρχουν πάρκινγκ, χώρος για τροχόσπιτα, πρώτες βοήθειες. καθώς και κατάστημα ενοικιάσεως συνέργων  σκι.
 Αξίζει να σημειωθεί ότι το  Χιονοδρομικό Κέντρο Λαιλϊά Σερρών έχει προταθεί από τον πρόεδρο της ΙΒU (Διεθνή Ομοσπονδία Διάθλου) να αποτελέσει κέντρο θερινής προετοιμασίας των, εθνικών ομάδων Ευρώπης.
 Ο Πρόεδρος του ΕΟΣ Σερρών κ. Χριστοφορίδης Νικηφόρος μας ενημερώνει ότι, καταβάλλονται μεγάλες προσπάθειες για τη αναβάθμιση των εγκαταστάσεων του χιονοδρομικού με την κατασκευή νέας πίστας καταβάσεων μήκους 2000 μ. και μίας   1100 μ.,   ξενοδοχείου και την επέκταση του καταφυγίου.
 Το καταφύγιο απέχει 3 χιλιόμετρα από την πίστα και παρέχει τη δυνατότητα διαμονής σε 65 άτομα  καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, κατόπιν φυσικά συνεννόησης με τον ΕΟΣ Σερρών.Το χιονοδρομικό κέντρο  λειτουργεί  Παρασκευή- Σάββατο -Κυριακή και όλες τις αργίες. Εδώ πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τοπικοί, πανελλήνιοι και διεθνείς  αγώνες καταβάσεων,  δρόμου αντοχής και διάθλου.Τις καθημερινές το επισκέπτονται μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας  εκπαίδευσης του νομού Σερρών, αλλά και όμορων νομών, οι οποίοι παρακολουθούν δωρεάν μαθήματα εκμάθησης σκι από προπονητές  του ΕΟΣ Σερρών.Στο τέρμα της χιονοδρομικής πίστας λειτουργεί στα 1600 μ. το προσεγμένο και με μεράκι φτιαγμένο   Chalet το οποίο διαθέτει πολύ  καλό εστιατόριο, αναψυκτήριο  και ιδιαίτερα φιλόξενους ιδιοκτήτες. Επίσης, έχει κοιτώνες οι οποίοι το χειμώνα χρησιμοποιούνται από αθλητές.
 Βγαίνουμε έξω από το λήθαργο της ζεστασιάς του σαλέ. Περπατώντας  στο δάσος ανακαλύπτουμε εκατοντάδες  μικρά έλατα, σκεπασμένα από το χιόνι, να περιμένουν  τον ερχομό της άνοιξης. Ποιος  ξέρει πόσα ζώα υποφέρουν κι αυτά περιμένοντας καρτερικά  την Άνοιξη…;
 Οι λευκοστρωμένες πλαγιές των βουνών μας εντυπωσιάζουν και μας προσκαλούν να τις ανακαλύψουμε. Ο Κώστας ο Πισώκας και ο Μάκης ο Παναγιώτου προσφέρονται ευγενικά να γίνουν για λίγο οι ξεναγοί μας στην πίστα αντοχής και διάθλου με τα snowmobile τους! Δεν διστάζουμε ούτε για μία στιγμή. Η γοητεία του slalom μπορεί να είναι άφταστη, αλλά  ποιος μπορεί να αντισταθεί σ’ ένα  μονοπάτι μήκους 10 χλμ. μέσα στο δάσος  με ένα  snowmobile; Ανεβαίνουμε, και ξεκινάμε για τη καρδιά του δάσους… Το κρύο τσουχτερό. Τα φυλλοβόλα δέντρα κάτασπρα, όπως, είναι, μοιάζουν  σα νυφούλες ντυμένες στα λευκά. Μόνο τα κωνοφόρα σα να προσπαθούν να αντισταθούν στην λευκή κυριαρχία με το έντονο αειθαλές πράσινο χρώμα τους.
 Στο  κατάφυτο δάσος του Λαιλϊά το οποίο διασχίζουμε, φύονται πολλά είδη δέντρων με κυρίαρχα την οξιά, το πεύκο και το έλατο. Στη αρχαιότητα η οξιά ήταν περιζήτητο ξύλο για οικιακές κατασκευές και αγροτικά εργαλεία, το πεύκο ήταν αφιερωμένο στην θεά Κυβέλη ενώ  το έλατο ήταν αφιερωμένο στο θεό των βοσκών, τον Πάνα..
 Αξιοσημείωτη είναι, όμως, και η πλούσια πανίδα της περιοχής, καθώς στο δάσος τα ανυπεράσπιστα ζώα βρίσκουν  καταφύγιο.
Οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί είναι αυτοί  των αγριογούρουνων, ενώ αρκετά έντονη είναι η παρουσία των ζαρκαδιών και των λαγών. Οι αρκούδες είναι λιγοστές, ενώ υπάρχουν αρκετά τσακάλια, αλεπούδες, αγριόγατες, ασβοί, κουνάβια, βίδρες, νυφίτσες,  διάφορα είδη νυχτερίδων, και αρκετά είδη ερπετών  όπως οχιές, σαίτες και δενδρογαλϊές.Σημαντική είναι  και η ορνιθοπανίδα της περιοχής καθώς στην περιοχή βρίσκουν καταφύγιο αρκετά είδη πτηνών όπως πέρδικες, μπεκάτσες, κούκοι, τσαλαπετεινοί, κοτσύφια, αηδόνια, καρδερίνες,  κιρκινέζια, βαρβακίνες, φιδαετοί, μπούφοι κ.α.. Από τα 63 είδη πτηνών που παρατηρήθηκαν  τα 10 προστατεύονται με την κοινοτική οδηγία 79/409 «για τη διατήρηση των άγριων πουλιών».
Έχουμε ήδη βγει από το εσωτερικό του δάσους και έχουμε ανέβει στην κορυφή. Στον προφήτη Ηλία στα 1848 μ.
Από τον προφήτη Ηλία η θέα ανταμείβει και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη. Χιονισμένες κορυφές καλύπτουν ολάκερο τον ορίζοντα. Το λευκό των βουνοκορφών γίνεται ένα με τον ουρανό.Η θέα μοναδική καθώς διακρίνονται δυτικά το Φαλακρό και το Μενοίκιο Όρος, νότια ο Κόλπος του Στρυμωνικού, ο Όλυμπος και τα Κερδύλια Όρη, ανατολικά τα Όρος  Βόρας, η λίμνη Κερκίνη και το Μπέλες και βόρεια το Όρος Όρβηλος.Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία είναι καλυμμένο με πάγο σμιλεμένο από τον αγέρα! Ο παγωμένος άνεμος ουρλιάζει ενώ πυκνά  σύννεφα σκεπάζουν το χιονοδρομικό κι όλο τον ορίζοντα.
Τοποθεσία σπάνιας ομορφιάς και αγριότητας ετούτη εδώ η κορυφή.
 

Όλα όσα διακρίνονταν προηγουμένως ξαφνικά χάθηκαν μέσα στην αγκαλιά του χειμώνα. Συναισθήματα φόβου και απόγνωσης καταλαμβάνουν όποιον ανέβει στην κορυφή, ενώ σαν βγει ο ήλιος,  το λαμπερό ανάγλυφο των βουνοκορφών γαληνεύει την ψυχή του. Ο χειμώνας είναι η εποχή της άγριας ομορφιάς της φύσης!

 



© COPYRIGHT 2009 WWW.OIKOXENAGOS.GR - ΘΕΜΙΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ - ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΟΣ ΞΕΝΑΓΟΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΡΥΜΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΩΝ ΑΝΑΨΥΧΗΣ - MSc BIOLOGICAL DIVERSITY (ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ) - ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 6937.122.299 - E-MAIL: nasthem1@hotmail.com